Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της Κυριακής 14/12 και σε άρθρο της συγγραφέως Αθηνάς Κακούρη με τίτλο «Αθήνα – Πάτρα με τρακτέρ» διατυπώνονται με ειρωνικό τόνο και ύφος ορισμένες σκέψεις της αρθρογράφου για τις παθογένειες της ελληνικής αγροτικής πολιτικής των επιδοτήσεων, που όμως είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο (ΚΑΠ) και οι οποίες παρ’ όλα αυτά καταλογίζονται στους ίδιους τους αγρότες με τρόπο που δυνητικά στρέφει την κοινωνία απέναντί τους, συμβάλλοντας έτσι στο φαινόμενο του «κοινωνικού αυτοματισμού» που τόσο μας πλήττει συλλογικά ως έθνος και κοινωνία.
Είναι σαφές από το περιεχόμενο του άρθρου πως η ταλαιπωρία που υπέστη η αρθρογράφος στη μετακίνησή της προς την Πάτρα, από τα μπλόκα των αγροτών, αποτέλεσε το έναυσμα, αν όχι και την αιτία, αυτού του προσβλητικού με το ύφος του άρθρου για τα αιτήματα των αγροτών και για την οικτρή κατάσταση του εισοδήματός τους εξαιτίας τόσο των χρόνιων παθογενειών των επιδοτήσεων με έλλειψη κινήτρων και αποτελεσματικών ελέγχων (στο οποίο θα συμφωνήσω), αλλά και εξαιτίας της απουσίας μηχανισμών ανάσχεσης φαινομένων παρασιτισμού εις βάρος των αγροτών (μεσάζοντες, τιμές στο ράφι κ.λπ.), για τα οποία ούτε λόγος στο ίδιο άρθρο, όπως αντιθέτως θα ανέμενε κάποιος από έναν άνθρωπο των γραμμάτων και ένα έντυπο του κύρους της δικής σας εφημερίδας. Αντιλαμβάνομαι ότι η λογοκρισία απαγορεύεται (και ευτυχώς) από το Σύνταγμά μας και η ελευθερία της έκφρασης είναι απαραβίαστη, γι’ αυτό και αναμένω τουλάχιστον τη δημοσίευση της παρούσας θέσης μου.
*Δικηγόρος
