Κύριε διευθυντά
Είμαι ενενήντα ετών. Την άνοιξη του 1948, κατά την κορύφωση του εμφυλίου πολέμου, όλοι οι δρόμοι προσβάσεως στο χωριό μου (Μαλακάσι Καλαμπάκας) είχαν ναρκοθετηθεί από την ομάδα ΜΑΥ (Μονάδες Αμύνης Υπαίθρου) για να εμποδίσουν τις επιδρομές των ανταρτών του ΚΚΕ.
Υπήρχαν μόνον μερικές ελεύθερες διαβάσεις, γνωστές στους κατοίκους του χωριού, για να επισκέπτονται τα κοντινά τους χωράφια. Από μια τέτοια ελεύθερη διάβαση βγήκε από το χωριό ένας Μαλακασιώτης με το άλογό του.
Ομως, στην επιστροφή το άλογό του ξέφυγε από τον έλεγχο του κυρίου του και παρέσυρε τη νάρκη. Ακολούθησε έκρηξη και σκοτώθηκαν ο ιδιοκτήτης του αλόγου και το άλογό του. Στην κηδεία του Μαλακασιώτη, την επομένη, πήγε ο παππούς Περικλής και έκλαψε με λυγμούς (αληθινό μοιρολόι), όπως μας είπε η γιαγιά Παρασκευή. Θυμάμαι τη μαρτυρία της γιαγιάς, γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ τον παππού να κλαίει. Δεν τον είχα δει ποτέ με δάκρυα στα μάτια και όταν ακόμα τον πληγώναμε.
Με τη γιαγιά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Κάπου-κάπου και χωρίς καμιά ιδιαίτερη αιτία, ενώ έπλεκε, άρχιζε να «μοιρολογεί» και να τρέχουν τα δάκρυά της. Στην αρχή στενοχωριόμουν και κολλούσα επάνω της, προσπαθώντας να την παρηγορήσω. Σιγά-σιγά όμως κατάλαβα ότι η γιαγιά απολάμβανε το «μοιρολόι» της, που μάλλον είχε γίνει ένα είδος τραγουδιού γι’ αυτήν. Ευτυχώς, αυτή τη συνήθεια δεν την κληρονόμησε η μάνα.
*Καρδιοχειρουργός
