Κύριε διευθυντά
Αν και διατρέχω το 92ο έτος της ηλικίας μου και μετά ένα μήνα εισέρχομαι στο 93ο, η μνήμη μου με γύρισε 77 χρόνια πίσω στην 30ή Νοεμβρίου 1948 και θυμήθηκα, αν και τότε ήμουν μαθητής της δευτέρας τάξης Οκταταξίου Γυμνασίου Πύργου, ότι ο αείμνηστος πατέρας μου Νικόλαος Κ. Σαλακάς, σε ηλικία 43 ετών, έπεσε θύμα στη δίνη του Εμφυλίου 1946-1949, γιατί συνελήφθη την 8/11/1948 από τον ∆ΣΕ, επειδή ήταν πρόεδρος της Κοινότητας Πετραλώνων Ολυμπίας από το 1935-1948, αναγνώστης της τότε «Καθημερινής» και δεν προσχωρούσε στις ιδεολογίες τους, και οδηγήθηκε μαζί με άλλους επτά προέδρους και δημάρχους και λοιπούς παράγοντες της περιοχής, αφού προηγουμένως, για τα μάτια του κόσμου, τους πέρασαν από λαϊκό δικαστήριο, στο εκτελεστικό απόσπασμα στους Παραλογγούς Γορτυνίας, και έριξαν όλα τα πτώματα σε μια μεγάλη γούβα, χωρίς παπά και ψάλτη, γιατί ο ∆ΣΕ δεν πίστευε σε θρησκεία. Ο αείμνηστος πατέρας μου ενώ οδηγείτο στο εκτελεστικό απόσπασμα, είπε σε ένα συμπολίτη μας, που και αυτός είχε συλληφθεί, αλλά δεν είχε καταδικαστεί, «να ειπείς στη γυναίκα μου τα παιδιά μας να μην τα σταματήσει από το σχολείο», γιατί διέβλεπε ότι η κομμουνιστική λαίλαπα δεν θα επικρατούσε στην Ελλάδα. Η αείμνηστη μάνα μου, συμμορφούμενη με την εντολή του δολοφονηθέντος πατέρα μου μερίμνησε να σπουδάσουμε εγώ και ο αδελφός μου, αυτός έγινε εκπαιδευτικός και επιθεωρητής ∆ημοτικής Εκπαίδευσης, εγώ δε δικηγόρος και νομικός σύμβουλος της ∆ΕΗ και διευθυντής της νομικής της Υπηρεσίας επί 32 έτη. Επισημαίνω τέλος ότι από μαθητής Γυμνασίου δήλωσα ότι συγχώρεσα τους δολοφόνους του πατέρα μου, αλλά δεν λησμόνησα.
*Επίτιμος δικηγόρος στον Α.Π. και στο ΣτΕ
