Κύριε διευθυντά
Σας ευχαριστώ θερμά που δημοσιεύσατε την επιστολή μου (φ. 5/12) για το υδάτινο δυναμικό της χώρας μας.
Σήμερα επανέρχομαι με μια πρόταση προς την «Καθημερινή». Στην επιστολή μου εκείνη, έκανα αναφορά στα μικρά φράγματα που μπορούν να συγκρατούν τα όμβρια, με διπλό όφελος: Αντιμετώπιση πλημμυρικών φαινομένων και αποθήκευση του, πολύτιμου πλέον, νερού. Εφερα σαν παράδειγμα την Κύπρο.
Αλλά όμως, πολύ πιο κοντά μας, στην Κορινθία, υπάρχει ένα πολύ παραστατικό παράδειγμα. Πρόκειται για το μικρό φράγμα που δημιούργησε τη λίμνη της Δόξας, από το 1990. Από την κάλυψη των πρόσφατων πλημμυρών, αντιλαμβάνομαι ότι η «Καθημερινή» επιχειρεί να αναδείξει έναν αντίστοιχο γενικό σχεδιασμό.
Τολμώ λοιπόν να προτείνω να προβάλετε με ρεπορτάζ την ιστορία της λίμνης Δόξας: Από έναν ρηχό βάλτο το καλοκαίρι και έναν χείμαρρο τον χειμώνα, έγινε η πιο ωραία λίμνη της Πελοποννήσου, αξιοθέατο για όλο τον χρόνο. Το αρνητικό του εγχειρήματος είναι ότι δεν ολοκληρώθηκε η διάθεση των νερών στο κατάντη του φράγματος για οργανωμένη άρδευση.
Θα ήθελα με την ευκαιρία να επισημάνω ότι η οίκηση πλησίον ρεμάτων και χειμάρρων είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να αναστραφεί. Η μόνη λύση είναι μικρά, φθηνά φράγματα, πιο ψηλά, «έγκαιρα» θα τα χαρακτήριζα, στους υπερκείμενους ορεινούς όγκους. Αυτό θα έπρεπε να γίνει στην περίπτωση της Μάνδρας και στο όρος Πατέρας. Μια βόλτα στους δασικούς δρόμους του βουνού το αποδεικνύει.
