Κύριε διευθυντά
Αδιαφιλονίκητη θεματοφύλακας του επιφανούς οίκου των Τρικούπη, η Σοφία Τρικούπη, κόρη και αδελφή πρωθυπουργών, σκιαγραφείται απαράμιλλα στο ένθετο τεύχος «Πρόσωπα + Ιστορίες, Νο 85» της «Κ». Ιδιαίτερης αξίας και το άρωμα εποχής που αποπνέουν οι σελίδες του αφιερώματος. Κυρίαρχο στοιχείο η αυστηρή εθιμοτυπία και o υπερβάλλων καθωσπρεπισμός των νεοπροσήλυτων της μόλις ανατέλλουσας αστικής μας τάξης.
Την ίδια, άτεγκτη τυπολατρία είχα συναντήσει παλαιότερα και σε ένα άλλο κείμενο της ίδιας εποχής, το οποίο ανασύρω, επ’ ευκαιρία. Μια επιστολή, το τελευταίο, με παραλήπτη τον Χαρίλαο Τρικούπη, πρεσβευτή μας, τότε, στο Λονδίνο και αποστολέα τον Ιωάννη Γεννάδιο, υιό του Γεωργίου Γεννάδιου. Από το βιβλίο της Λύντιας Τρίχα, «Διπλωματία και πολιτική», εκδ. ΕΛΙΑ:
«Ευγενέστατε Κύριε Χ. Τρικούπη, […] Με λύπην μου βλέπω ότι δεν δύναμαι να σας αποδώσω προ της αναχωρήσεώς σας τας λίρας τρεις, τας οποίας μοι δανείσατε εν στιγμή δυσχερείας. Ελπίζω τούτο να μην σας προξενήσει δυσκολίαν, καθόσον η μήτηρ μου θέλει σπεύσει να σας ενχειρήση το μικρόν τούτον ποσόν, συμφώνως με την εσώκλειστον απόδειξιν, την οποίαν θέλετε λάβει την καλοσύνην να τη παρουσιάσητε. Επαναλαμβάνω την έκφρασιν της λύπης μου διά την μη ταχυτέραν απότισιν του μικρού τούτου ποσού και τας εγκαρδίους ευχαριστήσεις μου διά τας πολλάς σας προς εμέ περιποιήσεις, μένω διά παντός τούτων μνήμων, ο υμέτερος Ι. Γεννάδιος».
Μνημείο άψυχης και ανερμάτιστης τυπικότητας η επιστολή. Με τη στοργική, καθαρευουσιάνικη υπόθαλψη, βεβαίως – να το πούμε κι αυτό. Σημειώνεται, στα όρια της απρέπειας, η υπόδειξη του νεαρού Γεννάδιου να παρουσιαστεί εκ μέρους του Τρικούπη η σχετική απόδειξη στη μητέρα του, προς ολοκλήρωση της δοσοληψίας και, προφανή, άφεση του χρεώστη.
*Βούλα
