Kύριε διευθυντά
Το ρεπορτάζ του Απόστολου Λακασά στην «Καθημερινή» της 25ης Νοεμβρίου με τίτλο «Κλείνουν τα παράθυρα στην εκλογή καθηγητών» ανακινεί ένα θέμα που ισχύει από καιρό, από πάντα θα έλεγα, που θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη σοβαρότητα.
Ο κ. Λακασάς είναι αναμφισβήτητα ένας από τους πιο υπεύθυνους συνεργάτες της «Καθημερινής» και γνώστης των θεμάτων που αφορούν στην Παιδεία ή σωστότερα την εκπαίδευση.
Το επισημαίνω για να ξεκαθαρίσω ότι η επιστολή μου δεν αφορά αυτόν συγκεκριμένα.
Απλά και μόνο επειδή το θέμα στο οποίο αναφέρεται και με αφορά άμεσα και με ενδιαφέρει, παρακινήθηκα να εκφράσω τη γνώμη μου για κάποια πράγματα.
∆εν είναι η πρώτη φορά που μια υπουργική απόφαση επιχειρώντας να λύσει κάποια φαινόμενα που έχουν σχέση με μια μειοψηφία ανθρώπων μιας επαγγελματικής κατηγορίας (ιερέων, ηθοποιών, ιατρών, εκπαιδευτικών, αυτή τη φορά καθηγητών Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων) τα προβάλλει σαν ν’ αποτελούν γενικό φαινόμενο του κλάδου.
Και φυσικά ο Τύπος και γενικότερα τα Μέσα Ενημέρωσης παίρνουν με τη σειρά τους τη σκυτάλη. Και μόνον η φωτογραφία του Πανεπιστημίου Αθηνών στο σχετικό δημοσίευμα της «Καθημερινής», σε προκαλεί να το διαβάσεις.
Το να γράψω εγώ μετά 35 χρόνια υπηρεσίας στο Μετσόβιο και πέντε χρόνια σπουδών, ότι ελάχιστα είναι τα σχετικά με το δημοσίευμα παραδείγματα που γνωρίζω στον χώρο μου, δεν θ’ αλλάξει τίποτα. Η ζημιά έχει γίνει.
Και το αποτέλεσμα είναι το ευρύ κοινό να σχολιάζει αρνητικά ή ειρωνικά ολόκληρες επαγγελματικές κατηγορίες (το ίδιο γίνεται άλλωστε και για τους πολιτικούς αρχηγούς κομμάτων, βουλευτές κ.λπ.).
Ισως να χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή και σεβασμός στο συγκεκριμένο θέμα.
Ασφαλώς σε κάθε ομάδα, σε κάθε επάγγελμα θα υπάρχουν άριστοι, καλοί, μέτριοι και κακοί. Οι πολίτες όμως, οι κοινοί άνθρωποι έχουμε ανάγκη να στηριζόμαστε και να πιστεύουμε όχι σε ιδρύματα αλλά στους σωστούς επαγγελματίες συνανθρώπους μας, να τους τιμούμε και να τους σεβόμαστε.
*Ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ
