Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία χρόνια η ταλαιπωρία των κατοίκων του λεκανοπεδίου που χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητά τους είναι απερίγραπτη. Η κατάσταση βαίνει συνεχώς επιδεινούμενη. Από μόνη της η αγανάκτηση των πολιτών για το θέμα αυτό μπορεί να καθορίσει μελλοντική ψήφο διαμαρτυρίας και το εκλογικό αποτέλεσμα στην Αττική. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν επί τέλους οι πολιτικοί μας και να δράσουν άμεσα παρέχοντας σε πρώτη φάση την ελπίδα.
Ακούγεται συνέχεια η «καραμέλα» των συγκοινωνιολόγων και των πολιτικών ότι η βελτίωση των μέσων μεταφοράς και οι διάφορες απαγορεύσεις θα λύσουν το πρόβλημα. Η αναφερόμενη ως λύση από τους υπεύθυνους θα έπρεπε να γίνεται με ιδιαίτερη σεμνότητα με δεδομένη τη διαχρονική ευθύνη τους, με το λεκτικό ότι «θα βελτιώσουν λίγο την ανυπόφορη κατάσταση».
Σε μία πόλη άναρχα δομημένη με διασκορπισμένες τις ομοειδείς δραστηριότητες, μόνο ένα τεράστιο υπόγειο δίκτυο μέσων σταθερής τροχιάς θα μπορούσε να καταστήσει φιλικά και αγαπητά τα μέσα μεταφοράς. Η οποιαδήποτε τροποποίηση του υπάρχοντος συστήματος, που δεν περιορίζει τις συνεχείς μετεπιβιβάσεις για να φθάσει ο πολίτης στον προορισμό του, θα μπορέσει να δώσει μικρή βελτίωση του κυκλοφοριακού. Η κατασκευή του προαναφερόμενου δικτύου θέλει και πολύ χρόνο και πολλά χρήματα. Με τους ρυθμούς του παρελθόντος μόνο για να διπλασιασθεί το δίκτυο του μετρό θέλει 1-2 γενιές. Μέχρι να διπλασιασθεί ή να τριπλασιασθεί το δίκτυο του μετρό θα υπάρχουν μόνο λόγια και όχι πράξεις;
Οι αφορισμοί και οι καραμέλες στον δημόσιο λόγο, όπως προαναφέρονται, είναι για να αποκρύπτονται οι δράσεις που οι πολιτικοί και οι τεχνικοί σύμβουλοί τους και για λόγους μαλθακότητας δεν επιθυμούν να αγγίξουν και να αναλάβουν.
Δεν έχει γίνει κανένα έργο για τη βελτίωση της κυκλοφορίας από την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων το 2004.
Η περιφερειακή Υμηττού είναι ημιτελής.
Η σήραγγα στην Ηλιούπολη συνεχώς προγραμματίζεται.
Η σήραγγα που θα ενώνει τα νότια προάστια με τα Μεσόγεια έχει ξεχαστεί.
Η αναγκαία περιφερειακή οδός στους πρόποδες της Πάρνηθας που ενώνει την περιφερειακή Αιγάλεω με την Ε.Ο. Αθηνών – Λαμίας, και θα λειτουργήσει παράλληλα με τον Κηφισό, ούτε καν αναφέρεται.
Η οδός Ελευσίνα – Οινόφυτα συνεχώς ανακοινώνεται ότι θα λύσει όλα τα προβλήματα, εδώ και 40 χρόνια, αλλά ποτέ δεν ξεκινά να κατασκευάζεται.
Η εκτόνωση της κυκλοφορίας της Αττικής Οδού, με τη σύνδεση του αεροδρομίου με την Ε.Ο. Αθηνών – Λαμίας, βορειοανατολικά της Πεντέλης, έχει ξεχασθεί.
Η σύνδεση της Αττικής Οδού με την Ε.Ο. Αθηνών – Λαμίας μέσω της λεωφόρου Κύμης έχει παραπεμφθεί στο μακρινό μέλλον.
Η αποκατάσταση λαθών του παρελθόντος στη λεωφόρο Κηφισού παραπέμπεται στις καλένδες (κόμβος Αχαρνών, κόμβος Αττικής Οδού, κ.λπ.). Είναι γεγονός ότι το πλέγμα των νόμων, των πολύπλοκων διαδικασιών, των ατελείωτων εγκρίσεων και των προσφυγών που δεν τελειώνουν ποτέ, καθιστά βέβαια την απαίτηση μεγάλης χρονικής περιόδου για την ολοκλήρωση των δράσεων. Η χρονική αυτή διάρκεια ξεπερνάει σίγουρα μία κυβερνητική περίοδο και απαιτεί μακροχρόνια προσπάθεια την οποία δεν πολυσυμπαθεί το πολιτικό μας σύστημα.
Επίσης, επισημαίνεται ότι η επίκληση της έλλειψης πόρων δεν πείθει τον πολίτη, αφού έχει δει ότι όλοι σχεδόν οι καινούργιοι δρόμοι έχουν γίνει με τη μέθοδο της παραχώρησης σε ιδιώτες, για τους οποίους πληρώνονται διόδια, αλλά και επειδή παρατηρεί τη σπατάλη σε άλλης φύσεως μη ανταποδοτικές ψηφοθηρικές δράσεις.
