Κύριε διευθυντά
Το εύστοχο ρεπορτάζ της «Καθημερινής», φ. 21/11/2025, σχετικά με τα διατηρητέα, μου δίνει την ευκαιρία να διατυπώσω μερικές σκέψεις.
Κατ’ αρχάς η συντάκτρια κ. Λίνα Γιάνναρου προσέγγισε το θέμα της τελείως αντικειμενικά και σε βάθος, κάτι που τεκμαίρεται από τον ίδιο τον τίτλο του δημοσιεύματος. Το ερώτημα «ευχή ή κατάρα η ιδιοκτησία διατηρητέων στην Ελλάδα» καταδεικνύει αυτό που αποσιωπούσαν και αποσιωπούν οι εκάστοτε ασχοληθέντες ή ασχολούμενοι με το θέμα, είτε είναι δημοσιογράφοι είτε αρχαιολόγοι ή αρχιτέκτονες ενίοτε σαν φυσικά πρόσωπα, ατομικά, αλλά πολλές φορές και ως σύλλογοι που ασχολούνται με το θέμα.
Τον ελέφαντα λοιπόν στο δωμάτιο δεν θέλησαν ποτέ μέχρι σήμερα να δείξουν ή να κατονομάσουν οι επαΐοντες του χώρου.
Εν ολίγοις, όλοι κόπτονται και πλειοδοτούν στο να επισημαίνουν και να παροτρύνουν τα αρμόδια υπουργεία Πολιτισμού και Ανάπτυξης να κηρύσσουν διατηρητέα διάφορα κτίρια χωρίς να συναισθάνονται ότι η κήρυξη ενός κτιρίου ως διατηρητέου σημαίνει την οικονομική καταστροφή του ιδιοκτήτη του. Είναι λοιπόν, δυστυχώς, μια κατάρα και όχι ευχή όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, αφού καθιστά τον ιδιοκτήτη «ένοχο» και τον τιμωρεί επιφέροντας την οικονομική καταστροφή του ιδίου και κατ’ επέκτασιν της οικογένειάς του. Τον φορτώνει, εν ολίγοις, με το δυσβάσταχτο κόστος των επισκευών και της συντήρησης χωρίς καμία απολύτως συμμετοχή της πολιτείας, αν και πρόκειται για κτίρια που αποτελούν πολιτιστική κληρονομιά του τόπου μας και τα οποία η πολιτεία απαιτεί να διασωθούν, φορτώνοντας όμως όλη την οικονομική επιβάρυνση στον ιδιοκτήτη.
Εν κατακλείδι, όλοι οι προαναφερόμενοι παράγοντες αισθάνονται ότι επιτελούν το καθήκον τους με στόχο τη διάσωση της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς και μέχρι εδώ όλα καλά και τέλεια, αγνοώντας όμως παντελώς το κόστος και την οικονομική καταστροφή που επιφέρουν, όπως τόνισα, στον ατυχή και δύσμοιρο ιδιοκτήτη του.
Το τελικό αποτέλεσμα είναι να απολαμβάνει το σύνολο των Ελλήνων πολιτών αλλά και ξένων επισκεπτών τα επιτεύγματα της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς φορτώνοντας το κόστος ή άλλως την οικονομική καταστροφή στις πλάτες και στη ζωή μερικών χιλιάδων ιδιοκτητών που έχουν στην κυριότητά τους ακίνητα χαρακτηρισμένα ως διατηρητέα.
Προλαβαίνω τέλος να επισημάνω, πριν κλείσω, σεβόμενος το περιορισμένο του φιλόξενου χώρου που μας παρέχει η «Καθημερινή», ότι τυχόν επίκληση της παροχής μεταφοράς συντελεστή δόμησης, ως «οικονομικό αντάλλαγμα» στον πληττόμενο ιδιοκτήτη από τον χαρακτηρισμό του κτιρίου του ως διατηρητέο είναι κατ’ ελάχιστον ένας αναίσχυντος εμπαιγμός, αφού γνωρίζουν άπαντες οι ασχολούμενοι με το θέμα ότι ο τίτλος αυτός που έχει χορηγηθεί από ενάρξεως ισχύος του σχετικού νόμου αποτελεί ένα χαρτί χωρίς καμία απολύτως αξία, ένα σκέτο δηλαδή κουρελόχαρτο.
*Κηφισιά
