Κύριε διευθυντά
Η λέξη «πόλεμος» έχει εδραιωθεί στις καθημερινές μας συζητήσεις εδώ και μερικά χρόνια, και ακούγεται όλο και περισσότερο σαν ένα επικείμενο γεγονός σε ευρεία κλίμακα. Συνειρμικά ανατρέχω λίγο στο παρελθόν. Το καλοκαίρι του 2016, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη μάχη του Σομ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αγγλικές εφημερίδες δημοσίευαν αναμνηστικά άρθρα με σχετικό φωτογραφικό υλικό από την πολυαίμακτη εκείνη σύγκρουση, τη μεγαλύτερη του «Μεγάλου Πολέμου» που κράτησε πάνω από τέσσερις μήνες (από την 1η Ιουλίου έως τα μέσα Νοεμβρίου) και είχε συνολικό ανθρώπινο κόστος πάνω από ένα εκατομμύριο νεκρούς και τραυματίες. «Λάσπη, αίμα και ματαιότητα» ήταν ο λιτός μετέπειτα χαρακτηρισμός της μάχης εκείνης που σημάδεψε ολόκληρο τον πόλεμο, μια κλιμάκωση προσωπικών και εθνικών εγωισμών ανάμεσα στις τότε μεγάλες αυτοκρατορικές δυνάμεις. Κράτησα από τον Observer μια εικόνα που δείχνει Αγγλους στρατιώτες μέσα σε ένα χαράκωμα να ετοιμάζουν τις ξιφολόγχες τους την αυγή της επίθεσης. Θάνατο ετοιμάζονται να προσφέρουν, θάνατο να εισπράξουν. Κανείς τους δεν ξέρει αν θα δει το βράδυ… Αρχαίο μάθημα ο πόλεμος, πάντα με ίδια ή παρόμοια κίνητρα, που ποτέ δεν μαθαίνεται από μια ανθρωπότητα που επιμένει εδώ και χιλιάδες χρόνια να επαναλαμβά-νει τα εγκληματικά λάθη της.
*Ιατρός, Θεσσαλονίκη
