Κύριε διευθυντά
Κάθε χρόνο ανήμερα του Αγίου Νικολάου και παράλληλα με τις επετείους των νικηφόρων ναυμαχιών Ελλης και Λήμνου, τιμάμε και τα στελέχη του Εμπορικού μας Ναυτικού.
∆εν θα ξεχάσω τη σεβάσμια μορφή ενός απόμαχου καπετάνιου σε έναν καφενέ, που με την κριτική του ματιά παρατηρούσε τα δρώμενα γύρω του. ∆ιότι οι ναυτικοί δεν περιορίζονται μόνο στο ναυτικό μέρος των ταξιδιών τους, αλλά φοράνε και το καπέλο του στοχαστικού παρατηρητή της ζωής στις χώρες που επισκέπτονται. Τους εντυπωσιάζει το διαφορετικό και αισθάνονται την ανάγκη να το εκφράσουν κατά την επιστροφή τους.
Αργότερα στα πλοία του Στόλου είχα την τύχη, αλλά και τη χαρά, να συναντήσω στρατεύσιμους νέους από το Εμπορικό Ναυτικό όλων των ειδικοτήτων. Οι άνθρωποι αυτοί στις γέφυρες, στα μηχανοστάσια, στους ασυρμάτους, στα άρμενα, στα μαγειρεία, αλλά και σε άλλες θέσεις των πολεμικών πλοίων, συνέβαλαν και συμβάλλουν αποφασιστικά με τις ικανότητές τους, τις γνώσεις τους και την πολύτιμη εμπειρία τους κάτω από δύσκολες συνθήκες και υπερβολικές απαιτήσεις.
Ομως διάχυτος ήταν ο ενθουσιασμός και η υπερηφάνεια, όταν κατά τους πλόες μας στο εξωτερικό συναντούσαμε ελληνικά πλοία, αντικρίζαμε την ελληνική σημαία, και από τα φωνητικά δίκτυα ακούγαμε την ελληνική γλώσσα. Τα πλοία μας είναι οι καλύτεροι πρεσβευτές της χώρας μας.
∆εν θα αναφερθώ στην προσφορά των Ελλήνων ναυτικών εν καιρώ ειρήνης και πολέμου, καθόσον το θέμα είναι τεράστιο και ούτε κατά σκέψη εξαντλείται στις λίγες αυτές γραμμές. Ομως και εν καιρώ πολέμου, και μόνο κατά την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ναυτιλία μας απώλεσε τα τρία τέταρτα των πλοίων της. Είναι οι «ίδιοι» ναυτικοί που δημιούργησαν τον θρύλο του Ελληνικού Εμπορικού Ναυτικού και που θυσιάστηκαν. Ο ναύαρχος Ι. Παλούμπης Π.Ν. στην έκδοση: «Το Ελληνικό Εμπορικό Ναυτικό. Το Τέταρτο Οπλο» αναφέρει: «Στην ειρήνη το να είσαι ναυτικός είναι ασφαλώς ένα από τα σκληρότερα επαγγέλματα… Και ξαφνικά έρχεται ο πόλεμος… Ο θάνατος είναι παντού. Ερχεται από τον αέρα… από την επιφάνεια… κάτω απ’ τη θάλασσα με τορπίλες αόρατων υποβρυχίων, που σαν ατσάλινα βέλη κατευθύνονται στις γάστρες των καραβιών, να τις σκίσουν, να τις ανοίξουν, να κάνουν χώρο στον θάνατο να περάσει…».
Παράλληλα, οι ναυτικοί μας κάτω από δύσκολες συνθήκες και με αυτοθυσία σώζουν ζωές είτε αφορούν το ίδιο τους το πλήρωμα ή τα πληρώματα άλλων παραπλεόντων πλοίων, έτσι αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και ιδιοτέλεια.
Χρόνια πολλά στους ναυτικούς μας, να έχουν πάντα καλές θάλασσες και τον Αγιο Νικόλαο πάντα στην πλώρη τους.
*Αντιναύαρχος ε.α. Π.Ν.
