Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 29/11/2025 ξανασυνάντησα τη φράση «το περιπολικό δεν είναι ταξί», για την οποία πολύς λόγος έχει γίνει τελευταία, κάτι που μου έφερε στη μνήμη ένα περιστατικό που έζησα πριν από πολλές δεκαετίες, όταν φοιτούσα στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας:
Είχα αφήσει το αυτοκίνητό μου κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό, για να πάρω το τρένο για το Λονδίνο, και, περπατώντας προς τον σταθμό, πέρασα από το κοντινό αστυνομικό τμήμα, όπως με είχαν συμβουλεύσει οι συμφοιτητές μου, για να αναφέρω το γεγονός, ώστε η αστυνομία να είναι ενήμερη, προς αποφυγήν τυχόν κλοπής ή ζημιάς στο όχημα. Ο αστυνομικός υπηρεσίας μού απάντησε τότε ότι στο σημείο εκείνο δεν επιτρεπόταν η στάθμευση. Επειδή δεν υπήρχε άλλος ελεύθερος χώρος στην περιοχή ούτε περιθώριο χρόνου για να το μεταφέρω αλλού, παρακάλεσα να μού επιτραπεί να αφήσω το αυτοκίνητο για τις δύο μέρες της απουσίας μου, διότι αλλιώς κινδύνευα να χάσω το τρένο. Αυτό δεν το δέχθηκαν, αλλά, έπειτα από σύντομη συζήτηση, προσφέρθηκαν να με ακολουθήσουν με το περιπολικό, ώστε να μεταφέρω το αυτοκίνητό μου στον χώρο σταθμεύσεως του πανεπιστημίου, και κατόπιν να με φέρουν πίσω στο τμήμα, απ’ όπου θα προλάβαινα να πάω πεζή και εγκαίρως στον σταθμό, όπως και έγινε.
Να λοιπόν ότι σε κάποιες χώρες τα περιπολικά «είναι ταξί» και μάλιστα με δική τους πρωτοβουλία αλλά και δωρεάν!
*Φιλοθέη
