Κύριε διευθυντά
Ο 70άρης πλέον πρόεδρος του Ιδρύματος Ωνάση, Αντώνης Παπαδημητρίου, μιλώντας στην «Καθημερινή» της Κυριακής της 23/11/2025, καταλήγει λέγοντας «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία».
Με αφορμή τα ανωτέρω επιθυμώ να δείξω τη δική μου τόλμη.
Τον Αύγουστο 1976, ο τότε σύζυγος της Χριστίνας Ωνάση, Αλέξανδρος Ανδρεάδης, νοσηλευόταν στον «Ευαγγελισμό» έπειτα από ορθοπεδική επέμβαση. Τις ημέρες νοσηλείας του, η Χριστίνα περνούσε αρκετές ώρες στο γραφείο του αείμνηστου Χρήστου Σταθάτου, που ήταν διευθυντής της Θωρακοχειρουργικής Κλινικής του «Ευαγγελισμού», επειδή ο πεθερός της, ο τραπεζίτης Στρατής Ανδρεάδης και ο Σταθάτος ήταν σύγαμπροι.
Εγώ ήμουν ο καρδιοχειρουργός υπεύθυνος για την άσκηση της Καρδιοχειρουργικής στην Κλινική Σταθάτου.
Αργά το βράδυ της 19ης Αυγούστου 1976, μου τηλεφώνησε ο Σταθάτος στο σπίτι μου και με ρώτησε τι καρδιοχειρουργική επέμβαση είχα προγραμματίσει για το πρωί της επομένης, γιατί η Χριστίνα επιθυμούσε να παρακολουθήσει, πρώτη φορά στη ζωή της, εγχείρηση ανοικτής καρδιάς. Του είπα ότι θα αφαιρούσαμε έναν όγκο από την καρδιά 44χρονης γυναίκας. Ο Σταθάτος εξέφρασε αντιρρήσεις για την καταλληλότητα του περιστατικού να το παρακολουθήσει η Χριστίνα, γιατί δεν ήθελε να έχουμε «ατυχές συμβάν παρουσία της». Τον διαβεβαίωσα ότι το περιστατικό ήταν μεν σπάνιο, αλλά όχι εξαιρετικά επικίνδυνο και δέχθηκε να οδηγήσει τη Χριστίνα στο χειρουργείο.
Το επόμενο πρωί (20-8-1976) η Χριστίνα παρακολούθησε επί τρίωρο την εγχείρηση, που είχε επιτυχή έκβαση. Το ίδιο βράδυ οδήγησα τη Χριστίνα στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας και μίλησε με τη χειρουργημένη, που είχε ήδη αποδεσμευθεί από τον αναπνευστήρα.
Την ώρα που η Χριστίνα αναχωρούσε από την Εντατική, ένας χειρουργημένος της προηγούμενης ημέρας είπε με δυνατή φωνή: «Κυρία Χριστίνα, εμείς που μπήκαμε σ’ αυτή τη μονάδα είμαστε τυχεροί. Εξω περιμένουν πολλοί που έχουν ανάγκη να μπουν εδώ μέσα. Μπορείς να τους βοηθήσεις;». Η Χριστίνα χαμογέλασε, είπε «περαστικά» σε όλους και αποχώρησε. Εκείνο το βράδυ της 20ής Αυγούστου 1976, η Χριστίνα Ωνάση αποφάσισε να ανεγερθεί το ΩΚΚ.
Εάν εγώ δεν είχα τολμήσει το 1976 να φέρω τη Χριστίνα Ωνάση στο χειρουργείο φοβούμενος «μήπως είχα ατυχές συμβάν παρουσία της», πιθανότατα το ΩΚΚ να μην υπήρχε. Χρειάζεται και τόλμη…
*Καρδοχειρουργός
