Κύριε διευθυντά
Ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης σε άρθρο του στο φ. 11/11 αναφέρεται στον βασικό κορμό (93,6%) της ελληνικής επιχειρηματικότητας, τονίζοντας ότι αυτός, λογιστικά, λειτουργεί «με μία τσέπη». «Ο,τι αφήνει η επιχειρηματική δραστηριότητα χρησιμοποιείται και για το μαγαζί και για το σπίτι».
Αυτό πιστεύαμε και οι πρωτοετείς φοιτητές της ΑΣΟΕΕ της δεκαετίας του ’60, που δεν είχαμε απάντηση στην ερώτηση, γιατί το «Κεφάλαιο» –ένα καθ’ όλα θετικό μέγεθος–, ως λογιστικό στοιχείο, εμφανίζεται στο παθητικό των εταιρειών! Εκεί, όπου καταχωρίζονται οι υποχρεώσεις μιας εταιρείας.
Χρειάστηκε ώρα ο καθηγητής Λογιστικής, Ιωάννης Χρυσοκέρης, για να μας εξηγήσει ότι το κεφάλαιο είναι μια οφειλή της εταιρείας προς τους μετόχους της, μια εισφορά για την ακρίβεια, των τελευταίων, απαραίτητη για τη λειτουργία της.
Ως απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ και αναπολώντας εκείνες τις εποχές, ας μου επιτραπεί να αναφέρω ότι αυτή η «αποκάλυψη» ήταν για εμένα το πρώτο καθησυχαστικό μήνυμα ότι η εισαγωγή μου στην ΑΣΟΕΕ δεν ήταν μια άσχημη επιλογή.
Το ίδιο και η ερεθιστική ερώτηση του καθηγητή Ιδιωτικής Οικονομικής, Μάριου Μεϊμάρογλου, ο οποίος, προϊδεάζοντάς μας περί της μετοχικής σύνθεσης του κεφαλαίου, έκανε την ερώτηση, «γιατί οι Ανώνυμες Εταιρείες, παρόλο που έχουν όνομα, καλούνται ανώνυμες;».
Ακόμα καλύτερα ένιωσα με την «αποκάλυψη», σε επίπεδο αξιώματος αυτή, του καθηγητή Στατιστικής Κων. Αθανασιάδη, ότι (αυστηρά) επί μεγάλου πλήθους επαναλήψεων, με δύο αποτελέσματα, οι πιθανότητες μεταξύ των δύο εντοπίζονται πέριξ του 50%-50%, όπως για παράδειγμα οι περιπτώσεις «κορώνα/ γράμματα» στη ρίψη ενός νομίσματος ή «μαύρο/κόκκινο» και «μονά/ζυγά» των καζίνων.
Χρειαζόμουν περισσότερα για να πεισθώ ότι είχα εισαχθεί στην… πιο ενδιαφέρουσα σχολή των τότε εξετάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ της χώρας;
*Βούλα
