Κύριε διευθυντά
Ερχόταν από πολύ μακριά, από την εποχή των φιλολόγων της εποχής των Πτολεμαίων, πλήρως αφοσιωμένος στη σπουδή της ελληνικής γλώσσας και της φιλολογίας.
Βαθύς γνώστης του αντικειμένου της και των φιλολογικών ζητημάτων, τα οποία υπηρέτησε πιστά και ισοβίως.
Τον περιγράφει ο Καβάφης στα αθάνατα ποιήματά του
«Το γήρασμα του σώματος […]
Είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι.—
Τα φάρμακά σου φέρε, Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάμνουνε — για λίγο — να μη νιώθεται η πληγή».
Ετσι, οι –έξοχες– επιστολές του στην «Κ» ήταν για τον δεινό φιλόλογο Αναστάσιο Στέφο στα στερνά του χρόνια, το πνευματικό του καταφύγιο. Πρόσφατα, πριν από την εκδημία του, εξέδωσε, με την πλήρη συμπαράσταση του Συλλόγου «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη» σε αυτοτελή τόμο, τον πλούτο των επιστολών του, οι οποίες τα προηγούμενα χρόνια εδημοσιεύθησαν εις την «Κ», με τον τίτλο «Επιστολές μνήμης και κριτικής, δημοσιευθείσες στην εφημερίδα “Καθημερινή”», οι οποίες, θα έλεγα, στερούμενες κάποιας πολιτικής αναφοράς, είναι άξιες να διδάσκονται στη μέση εκπαίδευση.
Ο τάφος που θα του ταίριαζε ήταν αυτός που περιγράφει ο μεγάλος Αλεξανδρινός στο ποιητικό του επίγραμμα για έναν ομότεχνό του της ελληνιστικής εποχής:
«Πλησιέστατα, δεξιά που μπαίνεις, στην βιβλιοθήκη
της Βηρυτού θάψαμε τον σοφό Λυσία,
γραμματικόν. Ο χώρος κάλλιστα προσήκει.
Τον θέσαμε κοντά σ’ αυτά του που θυμάται
ίσως κ’ εκεί — σχόλια, κείμενα, τεχνολογία,
γραφές, εις τεύχη ελληνισμών πολλή ερμηνεία.»
Αλλά και η μνημόνευσή του στις στήλες της «Κ» «κάλλιστα προσήκει».
*Μοναστηράκι Δωρίδος
