Κύριε διευθυντά
Το τελευταίο ειρηνευτικό σχέδιο Τραμπ για τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας ανακινεί δυσεξήγητα ερωτήματα. Πρόκειται για την έκτη (αν μετρώ σωστά) «volte face» τού αλλοπρόσαλλου προέδρου των ΗΠΑ από την ανάληψη των καθηκόντων του, η οποία επαναλαμβάνει το μείγμα φιλορωσικής αδιαλλαξίας, εξευτελισμού των εθνικών ερεισμάτων τής Ουκρανίας, αντιευρωπαϊκής και αντι-ΝΑΤΟικής πολιτικής.
Οπως δείχνουν πρόσφατες ψηφοφορίες και δημοσκοπήσεις, οι γεωπολιτικές συνέπειες των νεοπαγών θέσεων Τραμπ δεν εκφράζουν ούτε την πλειοψηφία της Βουλής των Αντιπροσώπων ή του Κογκρέσου, ούτε την ευρεία κοινή γνώμη στις ΗΠΑ. Ηδη οι Ρεπουμπλικανοί αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο ήττας στις μεσοπρόθεσμες εκλογές του Νοεμβρίου 2026, προοπτική που τους αναγκάζει να ασχολούνται περισσότερο με την αναδιάταξη εκλογικών περιοχών προς όφελός τους (gerrymandering) παρά με τη δημιουργία αναγκαίων υποδομών και παροχών σε τομείς όπως η υγεία, οι αεροπορικές συγκοινωνίες, η καταπολέμηση της ανεργίας.
Μονίμως πλέον παρατηρείται η αποστροφή ψηφοφόρων MAGA προς τον θριαμβευτή ειρηνοποιό Τραμπ, χωρίς όμως αυτό να επηρεάζει (προς το παρόν τουλάχιστον) πολιτικούς προσανατολισμούς ή να προκαλεί μετασχηματισμούς στο υπουργικό συμβούλιο πιστών και αφοσιωμένων συνεργατών. Η κ. Λόφγκρεν, έμπειρη πρόεδρος της δικαστικής επιτροπής της Βουλής Αντιπροσώπων όπου υπηρετεί από το 1998, περιγράφει τον τρόπο λειτουργίας του Τραμπ με τη φράση «He acts like a mafia boss», ενώ ο πρώην εξ απορρήτων σύμβουλος ασφαλείας Τζον Μπόλτον έχει αναφερθεί στον ηχηρό θαυμασμό του Τραμπ για αυταρχικούς ηγέτες όπως ο Κιμ Γιονγκ Ουν της Β. Κορέας.
∆εν πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι τα δυσεξήγητα ερωτήματα που αναφέρθηκαν εξαρχής εξηγούνται μόνον από ουσιαστική, απόρρητη εξάρτηση του Τραμπ από τον Πούτιν, όπως άλλωστε καθιστά προφανές η σχέση ψυχολογικής υποτέλειας και η αδυναμία κάθε αντιδικίας με τον Ρώσο δικτάτορα. Η σκέψη και δράση του Τραμπ θα μπορούσε να ονομαστεί «κυριαρχική εγωπάθεια» σε συνδυασμό με «εξαρτημένο ναρκισσισμό». Οι έντονοι ψυχισμοί του Τραμπ εντείνονται από την άγνοια ή παρερμηνεία ιστορικών γεγονότων, από την επιπολαιότητα και την αυτοπροβολή με την οποία αντιμετωπίζει πολύπλοκα διεθνή θέματα και από την επιθετική λογοδιάρροια που καλλιεργεί για να προστατεύει τον εαυτό του – όλα δείγματα βαθιάς ανέκφραστης ανασφάλειας και ενοχής.
Πέρα από τις παρατηρήσεις που ανέφερα, το πιθανό ενδεχόμενο οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες να κατέχουν καταδικαστικές εγγραφές και φωτογραφίες από τις πολυετείς κρυφές σχέσεις του Τραμπ με τον Επσταϊν ίσως έχει ήδη διαμορφώσει την πραγματικότητα που βιώνει η Ουκρανία και η Ευρώπη. Ποιος, άλλωστε, θα μπορούσε να αγνοήσει παρεμβάσεις και εκβιασμούς από Πούτιν-μυστικών υπηρεσιών του; Ολοι γνωρίζουμε ότι η ενοχή αποδεικνύεται πολύ ευκολότερα από την αθωότητα.
