Κύριε διευθυντά
Διάβασα το πολύ καλό και ενδιαφέρον άρθρο του κ. Κώστα Λεονταρίδη, στο φ. 19/11, με τίτλο «Ο “Οδυσσέας” του Τζόις, η “Ιθάκη” του Τσίπρα»! Θερμά συγχαρητήρια στη γραφίδα!
Ως προς το βιβλίο του κ. Αλέξη Τσίπρα, αν βρω χρόνο θα το κοιτάξω. Ο καθένας δικαιούται να γράψει και να εκτεθεί. Πολύ περισσότερο ένας πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, που βρέθηκε στο τιμόνι της χώρας σε περίοδο «μη κανονική», μνημονιακή και «να μην την θυμόμαστε καλύτερα»! Το βιβλίο του κ. Τσίπρα ίσως είναι μια προσωπική του απολογία, απ’ τη θέση του πολιτικά ηττημένου σε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, θέση που μοιάζει με εκείνη του «κατηγορουμένου». Φυσικά κάθε κατηγορούμενος δικαιούται άνετης απολογίας και ως γνωστόν για την υπεράσπισή του «λέει ό,τι θέλει».
Επίσης, πρέπει να παραδεχτούμε πως ο κ. Τσίπρας είναι αξιοθαύμαστος. Μάλιστα! Από δηλωμένος άθρησκος έγινε «Μέγας Σταυροφόρος του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου» και το αγαπητό παιδί μερίδας έγκριτων αρχιερέων! Ευλογίες και μεγαλόσταυροι! Ονειρικές καταστάσεις που δεν τις διανοείται κανείς ευσεβής του χριστιανικού ποιμνίου «εν υπακοή και υποταγή»! Επίσης, πώς κατάφερε ο εν λόγω να κάνει το «όχι» ενός δημοψηφίσματος, που εκείνος προκάλεσε, «ναι», είναι όντως «θαύμα»! Χαρισματικός πράγματι, αισθάνεται συγχωρεμένος και δικαιωμένος ιστορικά απ’ την περικοπή συντάξεων και επικουρικών, απ’ το κλείσιμο των τραπεζών και τη θέα των απόμαχων της ζωής να κλαίνε μπροστά στα ΑΤΜ κ.ά. Γεγονότα πρόσφατα, που τα βιώσαμε έμπονα! Ομως δικαιούται να μιλήσει και να γράψει βιβλίο που μπορεί να θεωρηθεί «απολογητικό υπόμνημα». Εξασφαλισμένο δικαίωμά του. Το «ποια» θα είναι η ετυμηγορία για το προς ανάγνωση κείμενό του, είναι άλλη υπόθεση.
*Δρ Νομικής-Συγγραφέας, Αθήνα
