Κύριε διευθυντά
Ζούμε στη χώρα των «ηθικών πλεονεκτημάτων». Κάθε προσανατολισμός, πολιτικός, ποδοσφαιρικός, συντεχνιακός, συμπλεγματικός και πάει λέγοντας, χορηγεί στον ενδιαφερόμενο μία άυλη ταυτότητα «ηθικού πλεονεκτήματος». Οσοι από τους κατόχους αυτών των ταυτοτήτων είναι περιθωριακοί ή ακραίοι, έχουν εξασφαλίσει προ πολλού το δικαίωμα να εξωτερικεύουν τα εσώψυχα και τους καημούς τους έχοντας στη διάθεσή τους πλούσιο οπλοστάσιο: πέτρες, ξύλα, μολότοφ, φλεγόμενους κάδους, αποκλεισμούς δρόμων. Μετά το πέρας αυτών των εκδηλώσεων ακολουθεί, συνήθως, η ησυχία και το συμμάζεμα.
Υπάρχει όμως, φευ, πάντοτε στα χέρια όλων αυτών και το ανίκητο υπερόπλο που έχει καταντήσει την πατρίδα μας μια απέραντη μουντζούρα και δεν είναι άλλο από τη λαδομπογιά! Κρυμμένη μέσα σε κουτιά ή σπρέι εξορμά τις άγριες ώρες και σαρώνει οποιαδήποτε απροστάτευτη επιφάνεια. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε όλοι κάθε μέρα μόλις ανοίξουμε την πόρτα του σπιτιού μας. Το χειρότερο είναι πως έχουμε αποδεχθεί αυτό το απερίγραπτο χάλι μοιραίοι, άβουλοι και αποκαρδιωμένοι, επειδή απλούστατα και η Πολιτεία είναι στην ίδια κατάσταση με εμάς. Ως πότε όμως;
Οταν ρώτησα κάποτε τη μακαρίτισσα γιαγιά μου γιατί άφηνε την πόρτα του σπιτιού της ανοιχτή, μου είχε πει: Ο φόβος φυλάει τα έρημα…
*Αθήνα
