Κύριε διευθυντά
Δύο ενδιαφέροντα και με κοινό παρονομαστή άρθρα δημοσιεύθηκαν πρόσφατα στην εφημερίδα σας («Κ», 15-11-2025). Το ένα ήταν του Ηλία Μαγκλίνη και αφορούσε τις επιπτώσεις από την ακατάσχετη ηχορρύπανση στις ελληνικές μεγαλουπόλεις. Τα κορναρίσματα, οι εξατμίσεις, οι φωνές, τα κινητά, αλλά και η «μουσική» πέμπτης κατηγορίας που ακούγεται παντού (ακόμα και σε φαρμακεία!), είναι ήχοι δυνατοί και συγκεχυμένοι που εμποδίζουν –μεταξύ άλλων– την ανάπτυξη του εγκεφάλου, τη γνωστική απόδοση και το «νοικοκύρεμα της ψυχής».
To άλλο ήταν της ∆έσποινας Κόντη που μας ενημέρωσε ότι το 2024 ο κάθε οδηγός στην Αττική έχασε 111 ώρες «κολλημένος» στην κίνηση, ώρες που αντιστοιχούν σε περίπου 14 χαμένα μεροκάματα. Ας προστεθεί εδώ και η τιμή του καυσίμου που σπαταλήθηκε, τα έξοδα που αναλογούν για την ασφάλιση-συντήρηση του αυτοκινήτου, αλλά και τα μελλοντικά έξοδα για την αποκατάσταση σωματικής και ψυχικής υγείας λόγω της υπερέντασης και της έκθεσης σε θορύβους και στην επιβαρυμένη από μικροσωματίδια ατμόσφαιρα.
Ο κοινός παρονομαστής είναι, αφενός, τα μεγάλα αστικά κέντρα όπου, με πρωτοστάτη την πρωτεύουσά μας, έχει άναρχα στοιβαχτεί μακριά από το ζωογόνο φυσικό περιβάλλον η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας, και, αφετέρου, η παράβλεψη των αρθρογράφων να συμπεριλάβουν στις προτάσεις τους το αυτονόητο: ότι η αποτελεσματικότερη λύση στα όσα σωστά αναφέρουν είναι η περιβόητη αποκέντρωση. Αλλωστε η Ελλάδα εκτός αθηναϊκών τειχών είναι πανέμορφη και επιβεβαιώνεται από τους γείτονές μας που αγοράζουν μπιρ παρά ό,τι βρουν μπροστά τους…
*Ομότιμος καθηγητής
