Κύριε διευθυντά
Υστερα από 49 χρόνια νοσοκομειακής υπηρεσίας (στον Καναδά κυρίως), όλα είναι εμπειρίες. Το καλογραμμένο άρθρο της κ. Τασούλας Επτακοίλη («Η Καθημερινή» 4/6) με τίτλο «Οταν ο Μιχάλης πάτησε τη σκανδάλη», έφερε στη μνήμη την εξής ιστορία, πριν από 10-15 χρόνια περίπου. Ο άρρωστος που είχε πατήσει τα 70, έπασχε από νόσο του Πάρκινσον και διάφορες άλλες παθήσεις με τα δικά τους λογιστικά προβλήματα. Προοδευτικά είχε χάσει την αυτονομία του. Είχε μόνιμο ουροκαθετήρα, σιτιζόταν με σωληνάκι και μπαινόβγαινε στο νοσοκομείο με διάφορες λοιμώξεις. Ηταν καθηλωμένος στο κρεβάτι ή σε γηριατρική πολυθρόνα. Χρειαζόταν δύο άτομα σε μόνιμη βάση για τις προσωπικές του ανάγκες. Είχε ένα ωραίο σπίτι μέσα στο δάσος με θέα στη λίμνη, αλλά δεν μπορούσε να κάνει cross country ski, ούτε να ψαρέψει στη λίμνη με τη βάρκα του. Λόγω της αρρώστιας είχαν σταματήσει να πηγαίνουν στη Φλόριντα τον χειμώνα όπου είχαν εξοχικό, και ούτε φυσικά μπορούσε να παίζει γκολφ όπως έκανε κάποτε. Ηταν παντρεμένος πολλά χρόνια και οι σχέσεις του ζευγαριού παρέμεναν συγκινητικά στενές. Τα παιδιά τους είχαν τις δικές τους οικογένειες. Ο άνθρωπος αυτός αποφάσισε να δώσει τέλος στη ζωή του με τη διαδικασία του «ιατρικώς υποβοηθούμενου θανάτου» (MAiD) – άλλο η ευθανασία. Σε αυτό είχε την απόλυτη συμπαράσταση της συζύγου, των παιδιών και του οικογενειακού γιατρού. Κλήθηκαν δύο έμπειροι γιατροί της περιοχής. Τον επισκέφθηκαν δύο φορές, ανασκόπησαν τον ιατρικό φάκελο και εξήγησαν τη διαδικασία. Εμειναν ικανοποιημένοι ότι ο άρρωστος καταλάβαινε τις συνέπειες της απόφασής του. Ηταν Μάης μήνας και είχαν αρχίσει οι κηπουρικές εργασίες. Ειδοποίησαν τους γειτόνους να αποφύγουν τη συγκεκριμένη ημέρα τις θορυβώδεις εργασίες στους κήπους. Η οικογένεια ήταν παρούσα. Ανοιξαν τα παράθυρα, έβαλαν μουσική, ο άρρωστος έβρεξε τα χείλη με λίγο ουίσκι Crown Royal και κρατώντας το χέρι της συζύγου του, είπε στους γιατρούς «ready» και στη γυναίκα του «goodbye my love». Υπήρξε πολλή συγκίνηση, δάκρυα και απόλυτη σιγή στο οικοδομικό τετράγωνο. Κανείς δεν κούρεψε το χορτάρι εκείνη την ημέρα. Ο θάνατος ήρθε «ανεπαισθήτως» με δύο φαρμακευτικές ουσίες που χορηγήθηκαν στη φλέβα. Ενα μήνα αργότερα η σύζυγος μίλησε στα «grand rounds» του νοσοκομείου για τη δοκιμασία αυτή. Ηταν ευγνώμων για τους γιατρούς που ανακούφισαν τον άνθρωπό της, ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια της. Και ο εωρακώς μεμαρτύρηκε…
Στην «Καθημερινή» πριν από ένα χρόνο ακριβώς, δημοσιεύθηκε ένα σπουδαίο κείμενο με ιδιαίτερη βαρύτητα, λόγω της υπογραφής του κ. Σταύρου Ζουμπουλάκη. Αργότερα διαβάσαμε κι ένα καλό ρεπορτάζ της κ. Χρήστου για το ίδιο θέμα. Οι επιστολές των αναγνωστών που ακολούθησαν, δείχνουν ότι ωριμάζει και στην Ελλάδα η δυνατότητα ενός αξιοπρεπούς θανάτου. Ειρηνικά και ανώδυνα τα τέλη λέμε στην Εκκλησία και δεν βλέπω καμία αντίφαση. Παρά ταύτα ένα τέτοιο πρόγραμμα θα συναντήσει (προς το παρόν) ανυπέρβλητες δυσκολίες, λόγω των αδυναμιών του ΕΣΥ και της καθολικής καχυποψίας προς οτιδήποτε καινούργιο.
*Επιτάλιον Ηλείας
