Κύριε Διευθυντά,
Επιτρέψτε μου ορισμένες διευκρινίσεις στο άρθρο των συνεργατών σας με τίτλο «Σαν Σήμερα: 3 Ιουνίου 1941 – Η καταστροφή της Κανδάνου από τους Γερμανούς». Πράγματι η Μάχη της Κρήτης υπήρξε από τις πλέον αιματηρές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αυτό προκάλεσε σκληρά γερμανικά αντίποινα. Ιδίως οι μάχες που διεξήχθησαν στα Φλώρια και στο φαράγγι που κατέληξαν στην καταστροφή της Κανδάνου ήταν ιδιαίτερα σκληρές και πολύνεκρες. Όμως δεν είναι απολύτως ακριβές ότι «στην Κάνδανο και στα γύρω περάσματα, χωρικοί οπλισμένοι με ό,τι βρήκαν (…) ενώθηκαν με διασκορπισμένους Έλληνες στρατιώτες και αντιστάθηκαν στις γερμανικές περιπόλους». Στην πραγματικότητα η Κυβέρνηση Τσουδερού που είχε διαφύγει στην Κρήτη την παραμονή της γερμανικής επίθεσης είχε εκδώσει διαταγές για άμυνα εναντίον του εχθρού αναθέτοντας σε αξιωματικούς του ελληνικού στρατού να πολεμήσουν «μέχρις εσχάτων» (Διαταγή περί διαθέσεως Αξ/κών εις Α.Σ.Δ. Κρήτης προς οργάνωσιν Πολιτοφυλακής, 19 Μαίου 1941). Η άμυνα της επαρχίας Σελίνου είχε ανατεθεί με την διαταγή Α.Π. 21 του Υπουργείου Στρατιωτικών στον Αντισυνταγματάρχη Χαράλαμπο Σειραδάκη ο οποίος την παραμονή της επίθεσης μετέβη στην Κάνδανο και εξέδωσε διαταγή – πρόσκληση προς του εφέδρους αξιωματικούς «προς απόκρουσιν αλεξιπτωτιστών και ενίσχυσιν τμημάτων του στρατού». Ο Σειραδάκης γνώριζε ότι οι πολιτοφύλακες έπρεπε να φέρουν διακριτικά ώστε να καλύπτονται από τη Συνθήκη της Γενεύης για το δίκαιο του πολέμου, αλλά δεν διέθετε τον απαραίτητο χρόνο να τα ετοιμάσει καθώς η γερμανική επίθεση σημειώθηκε ακριβώς την επόμενη μέρα, στις 20 Μαίου. Παρ’ όλα αυτά κατάφερε να συγκεντρώσει σημαντικά τμήματα χωροφυλακής και εθελοντών για να εμποδίσει την προώθηση των γερμανικών τμημάτων προς τη νότια Κρήτη, στη διαδρομή Φλώρια – φαράγγι Κανδάνου. Όμως η οργάνωση των τμημάτων ήταν ανεπαρκής και η μάχη έπαυσε να διευθύνεται από τη στιγμή που άρχισαν οι μάχες δίνοντας την εντύπωση ασυντόνιστης άμυνας. Αυτό δεν μειώνει στο ελάχιστο την προσπάθεια του Έλληνα αξιωματικού ούτε και την ηρωϊκή άμυνα των Κρητικών που αντέδρασαν με το βάση το αναφαίρετο δικαίωμα της αυτοάμυνας. Η καταστροφή της Κανδάνου στις 3 Ιουνίου 1941 υπήρξε τραγικό γεγονός που άφησε μόνιμο τραύμα στην κρητική ψυχή. Κι όμως παρ’ όλα τα τραύματα οι Κρητικοί δεν αποστασιοποιήθηκαν ποτέ από τις αρχές τους και η γη τους παρέμεινε φιλόξενη για όλους, ακόμα και για αυτούς που κάποτε την πλήγωσαν.
(Οι πληροφορίες περιέχονται στο Κεφάλαιο 14 «Η μάχη της κρήτης, Μάιος 1941», στο βιβλίο του Χάρη Ξηρουχάκη «Καμία μάχη χωρίς αυτόν – Χ. Σειραδάκης 1886-1970», εκδόσεις Επίκεντρο, 2024).
