Κύριε διευθυντά
Aπό το παράθυρο του ισογείου διαμερίσματός μου έρχομαι αντιμέτωπη με το πεζοδρόμιο. Το πρώτο μου βλέμμα καρφώνεται στην καταπράσινη νεραντζιά. Πρώτη… ανάσα.
Να όμως που τρεις τεράστιοι κάδοι σκουπιδιών «στοιχίζονται» ο ένας δίπλα στον άλλο μισάνοιχτοι.
Συχνές οι επισκέψεις. Διάφοροι συμπολίτες μας ψάχνουν… Ψυχοφθόρος εικόνα.
Τα αλλεπάλληλα παράπονά μου στην υπηρεσία του δήμου «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Οι κάδοι μένουν σταθεροί και η νεραντζιά… δακρύζει.
