Κύριε διευθυντά
Μια διάχυτη εθνική δυσφορία –έως κατάθλιψη– απλώθηκε στη χώρα, με αφορμή το γεγονός ότι δεν συνέβη τελικά μια ελληνική ομάδα μπάσκετ να πάρει το κύπελλο στο Final Four της Euroleague στο Αμπου Ντάμπι.
Λαμβάνοντας απολύτως υπόψη τη μεγάλη αξία των ομάδων της Μονακό και της Φενέρμπαχτσε, θέλω να σημειώσω μια αντικειμενική διάσταση, κάτι που δεν υπογραμμίστηκε επαρκώς:
Το Final Four (οι τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης) είχε ένα ξεκάθαρο ελληνικό πρόσημο. Πρόκειται για τις δύο ελληνικές ομάδες (κορυφαίες της Ευρώπης) Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό που ήταν παρούσες, μια γαλλική ομάδα, τη Μονακό, με Ελληνα προπονητή, τον Βασίλη Σπανούλη και μια τουρκική, τη Φενέρμπαχτσε, με προπονητή τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, που έχει γράψει ιστορία στον Παναθηναϊκό. Αυτό και μόνο δεν μας επιτρέπει να χαρούμε και να πανηγυρίσουμε;
Υπάρχει όμως το εθνικό σύνδρομο της γκρίνιας, για τα πάντα…
Με ελεύθερους συνειρμούς οδηγούμαι στον Ντέιβιντ Φροστ, ο οποίος είχε πει (για τους Ελληνες;):
«Αναποδογύρισε τη ζωή του. Πριν ήταν καταθλιπτικός και δυστυχισμένος. Τώρα είναι δυστυχισμένος και καταθλιπτικός».
*Ιατρός, Αθήνα
