Κύριε διευθυντά
Το ρεπορτάζ της δημοσιογράφου Μαργαρίτας Πουρνάρα για τα 50 χρόνια από την ίδρυση του ξενοδοχείου Radisson Blu Park Hotel Athens, αρχικά Park Hotel, της λεωφόρου Αλεξάνδρας, απέναντι από το μεγαλύτερο πάρκο της Αθήνας, το Πεδίον του Αρεως, μου έφερε πλήθος ολοζώντανων προσωπικών, και όχι μόνο, αναμνήσεων από ένα σημαντικό κομμάτι της Αθήνας, το Μουσείο, που εκτείνεται από το ιστορικό συγκρότημα των κτιρίων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και του Αρχαιολογικού Μουσείου στην οδό Πατησίων μέχρι τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, τότε που η Αθήνα ήταν πολύ διαφορετική.
Στην οδό Μετσόβου, που πήρε την ονομασία της από την κοιτίδα μεγάλων ευεργετών του έθνους, όπως Αβέρωφ, Στουρνάρας, Τοσίτσας, ήταν τότε η Γερμανική Σχολή Αθηνών, όπου το 1962 ξεκίνησα τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή μου περνώντας τις δύσκολες εισαγωγικές εξετάσεις.
Στον Πανελλήνιο Αθλητικό Σύλλογο, τη μήτρα του σύγχρονου ελληνικού αθλητισμού, με την αποφασιστική συμβολή του στην επανασύσταση του θεσμού των Ολυμπιακών Αγώνων και στη διεξαγωγή της πρώτης σύγχρονης Ολυμπιάδας στην Αθήνα, πηγαίναμε με τα πόδια για το μάθημα της γυμναστικής, γιατί το σχολείο μας δεν είχε τις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις που έχει τώρα η Γερμανική στο Μαρούσι.
Την εποχή της «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών», μας πήγαινε ως ποίμνιο ο καθηγητής μας των Θρησκευτικών Γαλίτης, υφηγητής της Θεολογίας, στην εκκλησία του Αγίου Βασιλείου στη Μετσόβου. Περιττόν να πω ότι μερικά… πρόβατα ξέφευγαν κι αντί για την εκκλησία κατέληγαν στο πάρκο! Τώρα, που η εμπειρία μιας Θείας Λειτουργίας είναι για μένα ένα βίωμα που δεν συγκρίνεται με τίποτα, σκέφτομαι ότι αυτό δεν θα συνέβαινε, αν ο καθηγητής μας είχε κάνει καλύτερα τη δουλειά του.
Το καλοκαίρι του 1962 η παραδοσιακή θεατρική επιθεώρηση που είχε ξεπέσει σε ένα είδος με κακόγουστα αστεία, ανέμπνευστα σκετς και τραγούδια χωρίς μουσική ή ποιητική αξία, άλλαξε με δύο παραστάσεις που έμειναν στην ιστορία. ∆ύο θέατρα της λεωφόρου Αλεξάνδρας, το Παρκ και το Μετροπόλιταν, ανέβασαν την «Ομορφη πόλη» με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και κείμενα του ιδίου και του Μποστ το πρώτο, και την «Οδό Ονείρων» με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και κείμενα του ιδίου, του Μίνωα Αργυράκη και του Αλέξη Σολομού το δεύτερο. Ουσιαστική καινοτομία της «Ομορφης πόλης» αποτελούσε η προσπάθεια να δοθεί ένας άλλος πολιτικός προσανατολισμός στη σάτιρα. H διακωμώδηση της βασιλικής οικογένειας, με τον πριγκιπικό γάμο Σοφίας – Χουάν Κάρλος, ήταν σατιρική και πολιτική επίθεση στον θεσμό της βασιλείας.
Από το πίσω μπαλκόνι του διαμερίσματος της νονάς του αδελφού μου, που έβλεπε μέσα στο θέατρο Παρκ, πήρα την πρώτη μου γεύση από πολιτική σάτιρα: «Πες μου Μυρτιά να σε χαρώ, που θα ‘βρω σκούπες, πατσαβούρες και νερό, να καθαρίσω μια σταλιά τη λερωμένη τους φωλιά…» τραγουδούσε η Καλουτά.
Αρκετά χρόνια αργότερα, στο τέλος της δεκαετίας του ’70, μετά το αυτοκινητικό που σχεδόν μου στοίχισε τη ζωή, στο τότε Park Hotel πηγαίναμε το βράδυ από τη σχολή χορού του Γιάννη Μέτση-Ανδρέα Ρικάκη μετά το μάθημα χορού jazz με τη δασκάλα μας τη Λιλή Μπερδέ, πεινασμένες σαν λύκοι, να καταβροχθίσουμε τα τεράστια κλαμπ σάντουιτς και να νιώσουμε ότι ήμαστε στη Νέα Υόρκη! Εχω κρατήσει ένα χάρτινο sous-plat από εκείνο το τραπέζι, ένα χάρτη της περιοχής με το Park Hotel, στο πίσω μέρος του οποίου η Λιλή μου είχε γράψει μια συγκινητική αφιέρωση.
Ευχαριστώ τη Μαργαρίτα που μου έδωσε την ευκαιρία να θυμηθώ και να μοιραστώ με τους αναγνώστες της «Καθημερινής» ένα πολύ όμορφο κομμάτι της ζωής μου και της Αθήνας!
*Φιλόλογος, ψυχολόγος, Λονδίνο
