Κύριε διευθυντά
Διάβασα με μεγάλη προσοχή την (φ. 23/5/2025) επιστολή του κ. Νίκου Bαλτή για την ΑΑ∆Ε και τη διαπόμπευση που αυτή επιφυλάσσει στους «μεγάλους οφειλέτες».
Ως παθούσα και υποψήφια να υποστώ δημόσια διαπόμπευση, επιτρέψτε μου να προσθέσω τα εξής:
Η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 που στην Ελλάδα εκδηλώθηκε βάναυσα και βίαια το 2010, κατέστρεψε σχεδόν τα πάντα στο πέρασμά της (και δυστυχώς ακόμη δεν τελείωσε, ανεξάρτητα από τους καλούς οικονομικούς δείκτες που διαβάζουμε καθημερινά). Γύρω μου εξακολουθώ να βλέπω ανθρώπους σε απόγνωση, που έχουν χάσει τις δουλειές τους, που τους παίρνουν τα σπίτια (ακούω ότι γίνονται 1.500 πλειστηριασμοί την ημέρα), που δεν μπορούν να πάρουν σύνταξη και οι οικονομίες τους (αν είχαν) εξανεμίστηκαν.
Εως και το 2010 η εταιρεία μας, το γνωστό σε όλους βιβλιοπωλείο Γ.Κ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ Α.Ε. (από το 1895), λειτουργούσε υποδειγματικά. Τα ενοίκια, οι μισθοί, οι φόροι, οι ασφαλιστικές εισφορές, τα δάνεια και τα εμπορεύματα πληρώνονταν στην ώρα τους. Και μετά ήρθε η καταστροφή. Κάποιοι, λιγότερο «ανοιγμένοι», πιο προσεκτικοί ίσως, τα κατάφεραν. Πάρα πολλοί όμως λύγισαν και δεν μπορούν να ανακάμψουν, αν και το προσπαθούν. Μεταξύ των οποίων και εμείς.
Δημιουργήθηκε ο νόμος Κατσέλη. Διορθώθηκε με τον ν. 4738/2020 «Δεύτερη ευκαιρία». Πρόσφατα αναβαθμίστηκε σε «νέο εξωδικαστικό» (ν. 5137/2024). Κάθε τόσο ανακοινώνονται και νέα μέτρα ώστε να κλείσει «η μάστιγα των κόκκινων δανείων». Ομως κάθε νόμος έχει τα παραθυράκια του έτσι ώστε να μην κάνει κανείς τίποτα και να μη δίνονται λύσεις. Μου το έλεγαν (και λένε) όλοι οι φίλοι: «Μην ελπίζεις, οι νόμοι δεν τηρούνται στην Ελλάδα. Επρεπε να είχες προβλέψει να γράψεις τα σπίτια σου στα παιδιά σου. Οι τράπεζες δεν την αφήνουν να κάνει τίποτα (την κυβέρνηση) γιατί η Τράπεζα της Ελλάδος τους καλύπτει». Οι κανόνες της τραπεζικής δεοντολογίας αγνοούνται. Ποινές φυλάκισης επιβάλλονται ακόμη και σε ευάλωτα άτομα.
Χωρίς καμία αιτιολογημένη απάντηση ως ο νόμος προβλέπει, ρευστοποιείται το σύνολο της περιουσίας μας. Με την αδράνεια της ΑΑΔΕ μένουμε πτωχοί αλλά θεωρητικά έχουμε εισοδήματα από ενοίκια που δεν εισπράττουμε και οφείλουμε ΕΝΦΙΑ ακόμη και για την πρώτη μας κατοικία για την οποία έχει θυροκολληθεί η έξωσή μας. Το μόνο που δεν έχει γίνει είναι να μας συλλάβει το Ελληνικό Δημόσιο για δόλο σε βάρος του. «Μην είσαι αφελής. Αυτά που ζητάς γίνονται σε πολιτισμένες χώρες, όχι εδώ», μου λένε. Εστω κι αν οι νόμοι και οι κοινοτικές οδηγίες (Ε.Ε. 219/1023/20.6.2019) είναι σαφείς ως προς την εφαρμογή του νόμου. Εστω κι αν το Ελληνικό Δημόσιο προσφέρθηκε να διαγράψει οφειλές και να ασφαλίσει ενυπόθηκα δάνεια (πρόγραμμα «Ηρακλής»).
Στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης οφειλών (ΕΓΔΙΧ) που υποβάλαμε αίτηση, ο κάθε πιστωτής ερμήνευε τον νόμο όπως και όποτε ήθελε. Μας πήραν ένα – ένα ακίνητο που είχαμε υποθηκεύσει έναντι δανείων, της αδελφής μου, της μητέρας μου (95 ετών), του συζύγου μου και το δικό μου και πρόσφατα μας πέταξαν και έξω από τη μοναδική μας κατοικία. Περιμένουμε να ρευστοποιήσουν την υποθήκη και το σήμα της εταιρείας μας.
Φίλος μου νομικός με διαβεβαιώνει ότι το σύμπλεγμα των διατάξεων για την πολυδιαφημισμένη «δεύτερη ευκαιρία» σκοπεύει σε μία «δήθεν» διευθέτηση.
Οποιος «έπαιξε και έχασε», καταλήγει εις το πυρ το εξώτερον. Η άποψη αυτή αναμφισβήτητα «κουμπώνει» και με την επαπειλούμενη διαπόμπευση. Ξέρετε πόσοι συνέλληνες θα αισθανθούν αγαλλίαση (ανομολογήτως) για το κατάντημά μας; Μετά τον οικονομικό θάνατο μένει μετέωρος και ο ηθικός θάνατος. Θα ικανοποιηθεί και αυτός προς ικανοποίηση των δικαίων αιτημάτων των –δήθεν καταβαλλόντων φόρους– νεοελλήνων.
Εργάζομαι από το 1974 και έως και το 2011 (επί συναπτά 37 χρόνια και ηλικία τότε 57 ετών) όλες οι εισφορές είχαν καταβληθεί. Ομως ως διευθύνουσα σύμβουλος έχω επιβαρυνθεί με επιπλέον εισφορές, πρόστιμα και πανωτόκια με αποτέλεσμα να δυσκολεύομαι να πάρω τη σύνταξή μου στα 71 μου. Αντίστοιχα και η αδελφή μου. Ας διαπομπευθώ λοιπόν ξανά.
Το μόνο που ζητώ είναι η εφαρμογή των νόμων χωρίς παραθυράκια – και την περίφημη «δεύτερη ευκαιρία».
*Γ.Κ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ Α.Ε.
