Κύριε διευθυντά
Τα παρακάτω συνέβησαν περί το 1990. Είχα επισκεφθεί με συνεργείο τεχνικών μας το λιγνιτωρυχείο της ∆ΕΗ στην Πτολεμαΐδα για την επισκευή μηχανήματος που είχαμε παραδώσει. Η ∆ΕΗ δεν διέφερε και πολύ από το ∆ημόσιο. Επισκεφθήκαμε ένα από τα τυποποιημένα τοπικά 25μελή συνεργεία επισκευών που διατηρούσε η ∆ΕΗ διάσπαρτα στην περιοχή. Ενώ το συνεργείο μας επισκεύαζε το μηχάνημα, συζητούσα με τον διευθυντή του συνεργείου. Στην παρατήρησή του ότι θαύμαζε τον τρόπο δουλειάς του συνεργείου μας σε σύγκριση με τους δικούς του, τον ρώτησα τι θα άλλαζε στο δικό του συνεργείο αν ήταν στο χέρι του. Ακολούθησε περίπου ο εξής διάλογος:
«Πρώτα πρώτα δεν θα είχα 25 άτομα αλλά πολύ λιγότερους. Σχεδόν οι μισοί, διαλεγμένοι, θα έφθαναν. Οι υπόλοιποι είναι ρουσφέτια».
«Ναι, αλλά οι παραπάνω τι σε ενοχλούν;»
«Ξέρω ποιοι θα κάνουν σωστά και γρήγορα τη δουλειά, αλλά δεν μπορώ να βάζω πάντοτε τους ίδιους, γιατί μου λένε πάλι εγώ; Εχοντας επίσης παραπάνω άτομα δεν μπορώ να επιβραβεύσω τους καλούς. Πρακτικώς, το μόνο μέσον επιβράβευσης είναι κάποια επιπλέον υπερωρία. Ούτε κι αυτό όμως μπορώ να το κάνω γιατί ξεσηκώνονται οι άλλοι μιλώντας για ευνοιοκρατία. Το χειρότερο είναι ότι πρακτικά δεν έχω τη δυνατότητα ούτε να τιμωρήσω κάποιον».
Μου δείχνει κάποιον. «Τον βλέπεις αυτόν; Πριν από μήνες με φώναξαν στην πύλη. Τον είχαν σταματήσει γιατί στο αγροτικό του μετέφερε δοχεία με λιπαντικά. Ανέφερα το γεγονός στη Διεύθυνση. Τον έθεσαν σε διαθεσιμότητα για ένα τρίμηνο. Σε δύο μέρες η ποινή ανεκλήθη γιατί το σωματείο, του οποίου ο εν λόγω ήταν στέλεχος, ισχυρίστηκε ότι η όλη ιστορία ήταν στημένη για πολιτικούς λόγους και απείλησαν με απεργία. Ο φίλος μας ήλθε καμαρωτός και με προειδοποίησε μπροστά σε όλους να μην του ξανακολλήσω γιατί θα ρεζιλευτώ ακόμη περισσότερο».
Ο άνθρωπος μου περιέγραψε με λίγα λόγια όλες τις παθογένειες του Δημοσίου!
*Διπλ. Μηχ. – Ηλ. ΕΜΠ
