Κύριε διευθυντά
Από την 30μηνη στρατιωτική μου θητεία (1961-1963), ως έφεδρος ανθυπίατρος, τα τελευταία δύο έτη τα εξέτισα στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Λάρισας (404 ΓΣΝΕ), όπου επί εξάμηνον ήμουν βοηθός του Νευρολογικού Τμήματος του νοσοκομείου.
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι στρατιώτες «νευρολογικοί» ασθενείς παρουσίαζαν κατασκευασμένα νευρωτικά συμπτώματα παραμονές εορτών, προσπαθώντας να αποσπάσουν αναρρωτική άδεια. Ο διευθυντής του Νευρολογικού Τμήματος (ιατρός) Σπύρος Τσάκος δεν επείθετο εύκολα και προσπαθούσε να είναι απολύτως βέβαιος ότι κάποιος στρατιώτης ήταν πράγματι ειλικρινής. Θυμάμαι μια τέτοια περίπτωση και αξίζει να τη διηγηθώ:
Ενας στρατιώτης από κάποια μονάδα διακομίστηκε σ’ εμάς συνοδεία νοσοκόμων και με την ένδειξη στο παραπεμπτικό σημείωμα από τον ιατρό της μονάδος του: «Απόπειρα αυτοκτονίας». Κατά δήλωση των συνοδών νοσοκόμων, επιχείρησε να αυτοπυροβοληθεί. Επί τρεις-τέσσερις ημέρες ο στρατιώτης παρέμενε μελαγχολικός και ολιγόλογος. Στις επίμονες ερωτήσεις και παρακλήσεις του Σπύρου Τσάκου, αν πράγματι επιχείρησε να αυτοκτονήσει, δεν απαντούσε. Τότε ο Τσάκος ανέθεσε σ’ εμένα (βοηθό του) να δοκιμάσω να προσεγγίσω τον ασθενή, όχι ως ανακριτής, όπως ο ίδιος, αλλά ως φίλος. Αφού του αφιέρωσα αμέτρητες ώρες συντροφιάς, ο νεαρός στρατιώτης ένιωσε την ανάγκη να εξομολογηθεί: Προτού στρατευθεί είχε αρραβωνιαστεί μια κοπέλα από το χωριό του, κάπου κοντά στη Λάρισα. Λίγους μήνες μετά την κατάταξή του στον στρατό, τοποθετήθηκε στην Κοζάνη. Αφού αντάλλαξε μερικά γράμματα με τη μνηστή του, έπαυσε να της γράφει, γιατί την καρδιά του έκλεψε μια άλλη κόρη στην Κοζάνη. Ο παράφορος έρωτας τον οδήγησε σε επίσημη πρόταση γάμου, που έκανε στους γονείς της νεαράς. Ακολούθησε αρραβώνας που συνοδεύτηκε από συχνές εμφανίσεις του ζεύγους στη μικρή κοινωνία της Κοζάνης. Η «παλαιά αγαπημένη» συνέχιζε να τον ενοχλεί με επιστολές που, επειδή έμεναν αναπάντητες, άλλαζαν σιγά σιγά ύφος και οι τελευταίες έγιναν απειλητικές. Ενα βράδυ, τον ειδυλλιακό του περίπατο με τη νέα μνηστή στην Κοζάνη τάραξε η θέα των δύο αδελφών της «παλαιάς μνηστής». Τρομοκρατημένος ο νεαρός στρατιώτης εξαφανίστηκε μέσα στη νύχτα. Από τη δεύτερη «εγκαταλελειμμένη νεαρά» πληροφορήθηκαν τα δύο αδέλφια τα κατορθώματά του στην Κοζάνη. Δύο οικογένειες τώρα τον καταδίωκαν. Εντρομος ο ήρωάς μας έπεισε τον διοικητή του να τον μεταθέσει, γιατί κινδύνευε η ζωή του «λόγω κτηματικών διαφορών» με συντοπίτες του! Η νέα του μονάδα ήταν στη Λαμία. Και εκεί που πήγε, μετ’ ου πολύ, ο ερωτύλος στρατιώτης συνήψε ερωτικές σχέσεις με μια έγγαμη νέα γυναίκα, μητέρα δύο παιδιών. Την έπεισε μάλιστα να χωρίσει τον άνδρα της και να τον παντρευτεί. Ο δυστυχής σύζυγος και πατέρας, όταν άκουσε τη γυναίκα του να εξομολογείται τον έρωτά της για τον νεαρό άγνωστο, πήγε στον διοικητή του και απείλησε να τον σκοτώσει. Υπό τους διωγμούς και τις απειλές τριών οικογενειών, σάλεψε το μυαλό του φίλου μου και όντως επιχείρησε να προβεί στο απονενοημένο διάβημα. Δυστυχώς, δεν γνωρίζω τη συνέχεια της «περιπέτειας» του ερωτύλου στρατιώτου γιατί μετατέθηκα στο χειρουργικό τμήμα του νοσοκομείου, μετά την εξομολόγησή του…
ΥΓ.: Από το βιβλίο μου «Με το χέρι στην καρδιά»
*Καρδιοχειρουργός
