Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 29/4/2025 διάβασα το κείμενο σχετικά με τους Τουρκοκρητικούς της Σίδης στην Τουρκία.
Πρόκειται για εξισλαμισθέντες Κρητικούς που έφυγαν οικειοθελώς από την Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο λόγος της φυγής τους ήταν ότι είχαν αισθανθεί ανασφάλεια όταν ιδρύθηκε η «Κρητική Πολιτεία». Οι απόγονοί τους, όπως αναφέρεται, λένε ότι ακόμα η ψυχή τους βρίσκεται στην Κρήτη.
Αλλοι Τουρκοκρητικοί, ασφαλώς περισσότεροι, εγκατέλειψαν υποχρεωτικά την Κρήτη στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάννης, η οποία περιελάμβανε και τον όρο ανταλλαγής των πληθυσμών.
Στη δεκαετία του 1980, υπηρετούσα, ως ανώτερο στέλεχος, στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις Βρυξέλλες με αρμοδιότητες, μεταξύ άλλων, τις σχέσεις της ΕΟΚ με την Τουρκία. Υπό την ιδιότητα αυτή είχα προσκληθεί από την Ενωση Επιχειρηματιών της Τουρκίας για να παρουσιάσω μία ομιλία επί της μεσογειακής πολιτικής της ΕΟΚ. Η ομιλία μου είχε ενταχθεί στο πρόγραμμα ομιλητών σε συνέδριο που είχε οργανώσει η Ενωση Επιχειρηματιών της Τουρκίας στη Σμύρνη. Οταν τελείωσα την ομιλία μου, δέχθηκα τα συγχαρητήρια των συνέδρων. Μεταξύ τους ξεχώρισε ένας καλοβαλμένος Τούρκος, ο οποίος προσέθεσε σε άψογα γαλλικά ότι είναι υπερήφανος για μένα.
Τον ρώτησα έκπληκτος το γιατί και εκείνος μου απάντησε ότι είναι απόγονος Τουρκοκρητικών.
Με παρακάλεσε να επισκεφθώ ένα κέντρο συνάντησης Τουρκοκρητικών της Σμύρνης.
Δέχτηκα βέβαια ευχαρίστως και όταν φθάσαμε στο κέντρο, οι πολυάριθμοι Τουρκοκρητικοί που ήταν εκεί συγκεντρωμένοι με υποδέχθηκαν με έναν ενθουσιασμό που με κατέπληξε και με συγκίνησε. Ηταν σαν να υποδέχθηκαν έναν ξενιτεμένο συμπατριώτη τους.
Είναι βέβαιο ότι η αλλαγή θρησκείας δεν αλλάζει και το DNA των ανθρώπων.
*Επίτιμος Διευθυντής Ευρωπαϊκής Επιτροπής
