Κύριε διευθυντά
Στο κυριακάτικο φύλλο της 11ης Μαΐου φιλοξενήθηκαν άρθρα των κυριών Βάσως Κιντή και Αθηνάς Κακούρη. Το περιεχόμενο αφορούσε στη (μη) καταστολή των συχνών διαχρονικών συμβάντων βίας και βανδαλισμού στα πανεπιστήμια.
Με σαφή διαφοροποίηση στην προσέγγιση, τα δύο άρθρα καταλήγουν ουσιαστικά σε παρεμφερές συμπέρασμα. Η πανεπιστημιακός κ. Κιντή αποδίδει το αίτιο στον φόβο της πανεπιστημιακής κοινότητας, ενώ ο συλλογισμός της συγγραφέως κ. Κακούρη σε έλλειψη ουσιαστικής βούλησης των ΑΕΙ.
Εδώ και τέσσερις δεκαετίες το πρόβλημα παραμένει. Γιατί άραγε;
Αναμφίβολα τα δύο συμπεράσματα συνδέονται, αφού ο φόβος προκαλεί έλλειψη βούλησης.
∆υστυχώς το γενεσιουργό αίτιο σοβεί στο εσωτερικό της πανεπιστημιακής «κοινωνίας». Εχοντας βιωματική εμπειρία πιστεύω ότι αυτό είναι που διαμόρφωσε μια νοοτροπία η οποία διαρθρώθηκε και επικράτησε εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας σ’ αυτόν τον μισό αιώνα της Μεταπολίτευσης. Αναφέρομαι στην παρουσία των πολιτικών κομμάτων στα ΑΕΙ από το 1982, κάτι που είχα σχολιάσει σε επιστολή μου ήδη το 2011.
Αντί σχολίων για ατελέσφορες προσεγγίσεις περιορισμού των συχνών φαινομένων ανομίας και βανδαλισμών, ήλθε πλέον ώρα τα ίδια τα πανεπιστήμια, με συμβολή του κράτους, να προχωρήσουν σε ουσιαστικές πρωτοβουλίες.
Απλό παράδειγμα είναι η σύνταξη και τήρηση εσωτερικών κανονισμών λειτουργίας και η τήρηση αυστηρών κανόνων στη διατήρηση της φοιτητικής ιδιότητας. Ούτως ή άλλως το «δωρεάν» δημόσιο πανεπιστήμιο κοστίζει στον κάθε φορολογούμενο.
Ζητήματα αυτονόητα σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου.
*Φιλοθέη
