Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας και την επιστολή (φ. 16/5/2025) του τακτικού επιστολογράφου κ. Ματθαίου ∆ημητρίου που αναφέρεται και στις επιστολές των κ.κ. Τόλη και Παπαγιάννη, επίσης μελών του κλαμπ των «γερόντων» της «Καθημερινής», στο οποίο έχω την τιμή να ανήκω και εγώ, σχετικά με την Ανάσταση των Νεκρών, θυμήθηκα τι μου έλεγε ένας θεοσεβούμενος σοφός φίλος μου πριν από λίγο καιρό: «Πολύ μας τα έχουν μπερδέψει τα Ευαγγέλια και οι πατέρες της Εκκλησίας σχετικά με την Ανάσταση Νεκρών και τη ∆ευτέρα Παρουσία. Οπως ξέρεις, πιστεύω στην ύπαρξη του Υπέρτατου Οντος και στην Αθανασία της Ψυχής. Στα υπόλοιπα έχω απλοποιήσει τα πράγματα. Πιστεύω ότι ο Χριστός υπέστη το μαρτύριο της Σταύρωσης και πόνεσε πολύ σαν άνθρωπος και πολύ περισσότερο η δόλια η μάνα του. Από εκεί φροντίζω να μην ξεχνώ τη διδασκαλία Του: Να μην κρατώ κακία περισσότερο από 30 δευτερόλεπτα. Να αγαπώ τους ανθρώπους και όταν κάποιος χρειάζεται βοήθεια να μην κάνω πως δεν βλέπω, αλλά να τον βοηθώ με όση θυσία μπορώ να το κάνω. Να τα κάνω όλα αυτά χωρίς να «ελπίζω», να περιμένω δηλαδή ανταμοιβή εδώ ή μετά θάνατον, να μη φοβάμαι ότι αλλιώς θα πάω στην κόλαση, αφού ο Πανάγαθος Θεός αποκλείεται να έχει φροντίσει για τον απαιτούμενο εξοπλισμό (αυτά που έγραψε και ο συμπατριώτης σου ο Καζαντζάκης: Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος)». Βεβαίως και προσυπογράφω όσα μου είπε ο σοφός φίλος.
*Βούλα
