Kύριε διευθυντά
Το δημογραφικό δεν είναι απλώς ένα στατιστικό πρόβλημα· είναι ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Και ενώ το κράτος συζητάει διαρκώς για μέτρα και κίνητρα, υπάρχει ένας κρίσιμος πυλώνας που παραμένει εκτός: η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Οι δήμοι, που είναι ο πλησιέστερος θεσμός στον πολίτη, έχουν τεράστιες δυνατότητες να στηρίξουν ουσιαστικά τις οικογένειες με πολλά παιδιά – και όμως, επιλέγουν τη σιωπή. Επιλέγουν να μην πράξουν, να μη διευκολύνουν, να μην αναγνωρίσουν στην πράξη την πολυτεκνία ως κοινωνικό αγαθό.
1. Νερό πανάκριβο – για όποιον «έτυχε» να γεννηθεί στον λάθος δήμο. Παρά το γεγονός ότι η ΕΥ∆ΑΠ προσφέρει μειωμένο τιμολόγιο για τους πολύτεκνους, οι περισσότεροι δήμοι δεν το εφαρμόζουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο ∆ήμος Παλλήνης: μια πολύτεκνη οικογένεια μπορεί να πληρώνει έως και 400 ευρώ το τρίμηνο, ενώ αν ίσχυε η τιμολόγηση της ΕΥ∆ΑΠ, το κόστος θα ήταν περίπου 70 ευρώ. Αυτή είναι η αλήθεια: σε κάποιους δήμους πληρώνεις και για τα παιδιά σου, και για την αδιαφορία της διοίκησης.
2. ∆ημοτικά τέλη χωρίς κοινωνική πολιτική.
Ελάχιστοι δήμοι έχουν θεσπίσει απαλλαγή ή ουσιαστική μείωση δημοτικών τελών για πολύτεκνες οικογένειες. Κάποιοι, όπως ο Δήμος Αμαρουσίου, έχουν θεσπίσει ειδικά εισοδηματικά όρια. Οι περισσότεροι, όμως, αδιαφορούν πλήρως. Δεν υπάρχει καμία ενιαία πολιτική, κανένα κοινό κριτήριο. Η τύχη της πολύτεκνης οικογένειας εξαρτάται από τη διάθεση του εκάστοτε δημάρχου.
3. Οι δήμοι δεν είναι απλοί θεατές – αλλά συμπαίχτες στην κρίση.
∆εν μπορείς να μιλάς για υπογεννητικότητα και ταυτόχρονα να μετατρέπεις τις πολύτεκνες οικογένειες σε οικονομικά θύματα. Οι δήμοι οφείλουν:
– Να εναρμονίσουν τα τιμολόγια ύδρευσης και τα δημοτικά τέλη με τις ανάγκες των μεγάλων οικογενειών.
– Να στηρίξουν ενεργά την κατοικία, τις μεταφορές, τις υποδομές και τη φροντίδα των παιδιών.
– Να απαιτήσουν από το κράτος ειδική επιχορήγηση για να καλύψουν τις απαλλαγές αυτές.
Αλλιώς, δεν είναι τίποτα περισσότερο από διαχειριστές αδικιών.
*Μητέρα δέκα τέκνων
