Κύριε διευθυντά
Είναι τώρα κάποια χρόνια μετά τη σύνταξη, δεν ξέρω πόσα ακριβώς, που ο άντρας μου μού έκανε δώρο μία συνδρομή στην «Καθημερινή».
Λίγο αργότερα απέκτησα την κακή – καλή συνήθεια να χουζουρεύω στο κρεβάτι τα πρωινά. Ολη μου τη ζωή σηκωνόμουν γύρω στις 6.30 προκειμένου να προλαβαίνω να ταΐσω τα παιδιά και να πάω στη δουλειά. «Μία εργαζόμενη μητέρα, μία καλή νοικοκυρά». Η ανάγνωση της εφημερίδας έπρεπε να περιμένει το βράδυ.
Τώρα ακουμπισμένη στα μαξιλάρια μου, μ’ ένα ζεστό φλιτζάνι καφέ και τρία κουλουράκια στο κομοδίνο, έχω την πολυτέλεια να διαβάσω την «Καθημερινή» μου στο κρεβάτι κάθε μέρα (εκτός από ∆ευτέρα φυσικά).
Κάποιες φορές που ο διανομέας φέρνει την «Καθημερινή της Κυριακής» αργά το βράδυ του Σαββάτου, θυμάμαι κάποια σαββατόβραδα στην Ομόνοια, στο ισόγειο καφενείο του ξενοδοχείου «Μέγας Αλέξανδρος», τότε που περιμέναμε να έρθει το κυριακάτικο φύλλο τρώγοντας ανθόγαλα και γιαούρτι, για να διαβάσουμε τα τελευταία νέα, φρέσκα και ζεστά.
Ξεκινάω με μία ματιά στην πρώτη σελίδα, τα περιεχόμενα. Το Κύριο άρθρο, Σήμερα. Και μετά στροφή στην τελευταία σελίδα, «∆ιαγωνίως αν δεν λείπει ο Θεοδωρόπουλος σε άδεια και «Μάσκες».
Ακολουθεί απαραιτήτως το «κρυπτόλεξο» για να αρχίσει το μυαλό μου να παίρνει στροφές. Τα Sudoku, τ’ αφήνω για το βράδυ. Κάτι σαν υπνωτικό. Το ίδιο και το σταυρόλεξο.
Και μετά ακολουθεί το ραντεβού μου με τους φίλους μου στη «Λέσχη των ηλικιωμένων επιστολογράφων» που αν και δεν παραλείπει η «Καθημερινή» να υπενθυμίζει ότι οι επιστολές δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 250 λέξεις, κανείς δεν την ακούει.
Συνταξιούχοι, τέως, πρώην, επίτιμοι και ομότιμοι, όλοι εδώ.
Τώρα που επιτέλους έχουμε χρόνο, μπορούμε να γράφουμε. Τα θέματα που μας ενδιαφέρουν είναι λίγο-πολύ κοινά.
Με πρόεδρο της Λέσχης τον αγαπημένο μας σοφό καθηγητή Θεοδόση Τάσιο, θέματα γνωσιακά, γλωσσολογικά, υπαρξιακά, παιδαγωγικά, τέχνης, αρχαιολογίας, ιστορίας, θρησκειολογικά, θέματα γλώσσας.
Αναμνήσεις, πληροφορίες για το χθες. ∆εν λείπει φυσικά η πολιτική, η κριτική στα καθημερινά δρώμενα.
Ολα ιδωμένα μέσα σε ένα πνεύμα αξιοκρατίας του χθες. Αξίες ζωής και ύπαρξης που σιγά σιγά κοντεύουν να εξαφανιστούν.
Γεροντικές παραξενιές; Ισως ναι! Ισως όχι! Κάποιες γνώσεις, κάποιες αξίες, κάποια πιστεύω, είναι αιώνια! Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν, πριν και μετά την τεχνητή νοημοσύνη.
Θέματα που δεν θα τα βρείτε εύκολα στα face news και στα TikTok που δίνουν όμως ερεθίσματα για σκέψεις και προβληματισμούς.
Ανάμεσά τους κάποια είναι «διαμαντάκια», όπως γράφει ο συνεργάτης σας Σάκης Μουτζής στις «Αιχμές» στις 18 Μαρτίου.
Και ειλικρινά δεν το λέω για «να παινέψω το σπίτι μου», αλλά το κείμενό του χτυπά το καμπανάκι για εγερτήριο;
Ισως η Λέσχη των ηλικιωμένων της «Καθημερινής» στην οποία εντάσσει και ο Σάκης Μουτζής τον εαυτό του, να πρέπει να βοηθήσει στο μέτρο που έχει τη δυνατότητα.
Να ζητήσω και πάλι ένα κυριακάτικο τευχάκι με επιλεγμένες επιστολές και άρθρα;
ΥΓ.: Καλές είναι οι ειδήσεις στην τηλεόραση, αλλά η ανάλυσή τους στο χαρτί, στην εφημερίδα και μάλιστα στην «Καθημερινή» (ευτυχώς όχι ακόμα daily ή every day newspaper) είναι μία διαφορετική εμπειρία, μία διαφορετική απόλαυση.
*Ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ
