Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το τόσο επίκαιρο, αλλά και καυστικό άρθρο της συγγραφέως κυρίας Αθηνάς Κακούρη στην «Καθημερινή της Κυριακής» της 11/5/2025, θα ήθελα κατά πρώτον να σημειώσω το πόσο μας λείπουν σήμερα οι θαρραλέες φωνές στον δημόσιο χώρο της χώρας μας. Ο Θεός να την έχει καλά, όπως λένε στο χωριό μου, για να μας θυμίζει το καθήκον μας ως ενεργών πολιτών στο δημοκρατικό μας πολίτευμα. Ομως με το άρθρο αυτό, η Κυρία των γραμμάτων μας Αθηνά Κακούρη θέτει και μία άλλη παράμετρο αυτής της αχαρακτήριστης κατάστασης, που επικρατεί εδώ και χρόνια σε ορισμένα τουλάχιστον πνευματικά ιδρύματα του τόπου μας: τη βία των δυναμικών μειοψηφιών με τις καταλήψεις, την κουρελαρία, τους προπηλακισμούς και τις κάθε είδους «δυναμικές συγκρούσεις», κατάσταση που επωάστηκε εδώ και δεκαετίες μέσα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα με την ανοχή και πολιτικών δυνάμεων. Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάχτυλό μας με γενικόλογες ανακοινώσεις, πως είμαστε «εναντίον της βίας». ∆εν υπάρχει ελεύθερη διακίνηση ιδεών με τη βία. Εκτός και αν θέλουμε να επικρατεί ο «δημοκρατικός διάλογος του καδρονιού και των μολότοφ» και όχι ο ήρεμος διάλογος ακαδημαϊκών πολιτών. Και ας μη μας διαφεύγει ακόμα μία αλήθεια, πως ο απλός κόσμος δεν περιμένει πλέον τίποτα από τα αυτοχαρακτηριζόμενα δημοκρατικά προοδευτικά κόμματα. Η τελευταία εκδοχή του δημοκρατικού προοδευτισμού ήταν ότι τα ζητήματα αυτά θα τα λύσει το οργανωμένο ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα. Η «διανόηση» όμως του τόπου μας πού είναι; Πού είναι οι σοφολογιότατοι μεγαλοσχήμονες ηρακλειδείς των συνταγματικών μας ελευθεριών;
Περιμένουμε από έναν φοιτητή και μία απλή γυναίκα να υπερασπιστούν με κίνδυνο της ζωής τους τη νομιμότητα; Και τι θα γίνει αν υπάρξει ένας θανάσιμος τραυματισμός από αυτές τις συμπλοκές; Τότε θα αρχίσουν κάποιοι να μιλάνε για αποτυχία της πολιτείας, για τυφλή βία, για προβοκάτσιες και άλλα ηχηρά παρόμοια, ενώ κάποιοι άλλοι θα αναλύουν με περισπούδαστες μελέτες και πολυσέλιδα εγχειρίδιά τους ιστορικής σημασίας επικούς αγώνες του φοιτητικού κινήματος. Τελικά, μήπως έχουμε όλοι μας προσβληθεί από τον ιό της τρομολαγνείας και έχουμε αποκτήσει ένα είδος αναρχομιθριδατισμού απέναντι στη βία και την παρανομία; Οι ελάχιστες θαρραλέες φωνές ορισμένων πανεπιστημιακών πνίγονται στις ιαχές ύβρεων των προοδευτικών δυνάμεων για συντηρητισμό, αυταρχισμό και μαύρη αντίδραση, χωρίς να τους υπερασπίζεται κανείς. Ας αφήσουμε λοιπόν όλοι μας κατά μέρος τις κομματικές δολιχοδρομίες και τους γενικόλογους υποκριτικούς ιδεολογικούς αφορισμούς και ας βοηθήσουμε πρακτικά τα εκπαιδευτικά ιδρύματα να αφοσιωθούν στην έρευνα και την εκπαίδευση, που θα δώσουν στην κοινωνία του παρόντος και του μέλλοντος χρηστούς (επιστήμονες) και «καλούς καγαθούς» πολίτες.
*Γεωπόνος, Αγρίνιο
