Το βράδυ της 22ας Φεβρουαρίου η τελετή απονομής των βρετανικών βραβείων BAFTA πήγαινε καλά, μέχρι που στη σκηνή ανέβηκαν δύο από τους πρωταγωνιστές των «Αμαρτωλών», ο (μετέπειτα οσκαρικός νικητής) Μάικλ Μπ. Τζόρνταν και ο Ντελρόι Λίντον. Ξαφνικά στον χώρο της τελετής, αλλά και στην τηλεοπτική μετάδοση, ακούγεται αρκετά καθαρά ένας ρατσιστικός χαρακτηρισμός. Οι δύο Αφροαμερικανοί ηθοποιοί το χειρίζονται με ψυχραιμία, κάποιοι άλλοι κοιτούν σκανδαλισμένοι, η τελετή προχωράει. Οπως θα μαθαίναμε αργότερα, η ύβρις είχε προέλθει από τον Τζον Ντέιβιντσον, ακτιβιστή και πάσχοντα από το σύνδρομο Τουρέτ, μια νευρολογική διαταραχή, η οποία μεταξύ άλλων, προκαλεί ακούσια ροπή προς την υβρεολογία. Κάπως έτσι μας συστήθηκε το «Δυστυχώς βρίζω», η νέα ταινία του Κερκ Τζόουνς, η οποία κυκλοφορεί εδώ και λίγες μέρες στις ελληνικές αίθουσες και αφηγείται την αληθινή ιστορία του Τζον Ντέιβιντσον.
«Πριν γνωρίσω τον Τζον το 2022, είχα την τύχη να δω τρία ντοκιμαντέρ με θέμα τον ίδιο, μέσα σε μια περίοδο 40 ετών, οπότε ένιωθα σαν να τον ήξερα ήδη. Είναι ένας αγαθός, ευγενικός και αξιοσέβαστος άνθρωπος, κάτι το οποίο κάνει τη γλώσσα των λεκτικών του τικ (“κοπρολαλία”) ακόμη πιο αναπάντεχη. Ηταν πάντως φανερό εδώ και πολλά χρόνια ότι το συναρπαστικό ταξίδι του ήταν ταυτόχρονα τραγικό, χιουμοριστικό και πηγή έμπνευσης», μας λέει ο Κερκ Τζόουνς όταν τον ρωτάμε γιατί αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγκεκριμένη ιστορία.
Θέλουμε να επιμορφώσουμε το κοινό σχετικά με την περίπλοκη φύση των νευρολογικών παθήσεων, όπως το Τουρέτ, ο αυτισμός, το OCD και η ΔΕΠΗ.
Στην ταινία βλέπουμε τον νεαρό Τζον να μεγαλώνει στη Βρετανία της δεκαετίας του 1980, όταν παρουσιάζονται για πρώτη φορά τα συμπτώματα της πάθησης και η ζωή του αλλάζει άρδην. Η χλεύη, ο εκφοβισμός και ο κοινωνικός αποκλεισμός που θα βιώσει τα επόμενα χρόνια θα μπορούσαν να λυγίσουν τον οποιονδήποτε, ωστόσο εκείνος θα παλέψει σκληρά για να κερδίσει τη θέση του στον κόσμο, ενώ στην πορεία θα γίνει πηγή έμπνευσης και για άτομα που βρίσκονται σε παρόμοια θέση. «Η μεγαλύτερη φιλοδοξία μου για την ταινία, αλλά και αυτή του καστ, του συνεργείου και της παραγωγής, ήταν να τιμήσουμε την εκπληκτική ιστορία του Τζον Ντέιβιντσον και γενικότερα της κοινότητας των ατόμων με σύνδρομο Τουρέτ. Δευτερευόντως θέλουμε να επιμορφώσουμε το κοινό σχετικά με την περίπλοκη φύση των νευρολογικών παθήσεων, όπως το Τουρέτ, ο αυτισμός, το OCD, η ΔΕΠΗ κ.ο.κ.», σημειώνει ο Κερκ Τζόουνς.
Φυσικά, η ταινία του και οι σκοποί που αναφέρει δεν θα λειτουργούσαν το ίδιο καλά δίχως την αφοσιωμένη ερμηνεία του Ρόμπερτ Αραμάγιο, ο οποίος μάλιστα έφυγε από την επεισοδιακή τελετή απονομής των BAFTA με τα βραβεία πρώτου ανδρικού ρόλου και ανερχόμενου αστέρα. O 34χρονος Αγγλος ηθοποιός, τον οποίο γνωρίσαμε ως Ελροντ στην τηλεοπτική μεταφορά του «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών», ξεδίπλωσε εδώ το ταλέντο του, ισορροπώντας με ακρίβεια ανάμεσα στην πειστική απεικόνιση των συμπτωμάτων της πάθησης και στον σεβασμό για τον άνθρωπο, Τζον Ντέιβιντσον. «Ο Ρόμπερτ πέρασε τρεις μήνες επισκεπτόμενος τακτικά τον Τζον, πηγαίνοντας για ψώνια, κάνοντας περίπατο, μαγειρεύοντας και δουλεύοντας μαζί του. Επίσης μίλησε με πολλούς ανθρώπους που έχουν Τουρέτ. Ούτε εκείνος ούτε εγώ θέλαμε να δημιουργήσουμε μια απλή μίμηση του Τζον· αντιθέτως, θέλαμε να πάμε βαθύτερα και να κατανοήσουμε πλήρως την κατάστασή του», λέει ο Βρετανός σκηνοθέτης σχετικά με την προετοιμασία του πρωταγωνιστή του.
Στο ξεκίνημα της ταινίας υπάρχει μια σκηνή στην οποία ο Τζον, σε πιο ώριμη πια ηλικία, μπαίνει σε μια πολυτελή αίθουσα, όπου ολοφάνερα διεξάγεται κάποια επίσημη τελετή. Το πλάνο είναι μακρινό, αλλά στο βάθος διακρίνεται καθαρά ένα μικρό άγημα φρουράς, μπροστά από το οποίο στέκεται με σταυρωμένα χέρια η χαρακτηριστική φιγούρα της βασίλισσας Ελισάβετ. Ο Τζον δεν χάνει χρόνο: «Γ… τη βασίλισσα», αναφωνεί μέσα σε σεβάσμια σιωπή. Η τελετή συνεχίζεται κανονικά. Οσα έγιναν στα φετινά BAFTA και κυρίως όσα ακολούθησαν το περιστατικό έρχονται σε χτυπητή αντίθεση με το ανάλαφρο, χιουμοριστικό πνεύμα της ταινίας του Κερκ Τζόουνς, που έχει στόχο ακριβώς να απενοχοποιήσει τα άτομα με σύνδρομο Τουρέτ. «Εκείνοι που είχαν δει το φιλμ κατάλαβαν τι έγινε στην τελετή απονομής. Οσοι δεν το είχαν κάνει, βρήκαν δύσκολο να κατανοήσουν όσα συνέβησαν. Η ειρωνεία είναι ότι κάναμε την ταινία ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο».
