«Η Ακαδημία είναι πραγματικά διεθνής. Οι φετινές υποψηφιότητες των Οσκαρ το αποδεικνύουν». Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωσή τους, ο Μάικλ Σούλμαν καταθέτει την άποψή του για τους προτεινόμενες ταινίες και τους συντελεστές που πλέον προέρχονται από περισσότερες χώρες, αλλά και την τάση της τελευταίας δεκαετίας «με την Ακαδημία να έχει φέρει πιο πολλά μέλη από όλο τον κόσμο και να μην περιορίζεται πια τόσο πολύ στο Λος Αντζελες».
Με τον κινηματογραφικό συντάκτη του περιοδικού The New Yorker και συγγραφέα των βιβλίων «Oscar Wars: A History of Hollywood in Gold, Sweat, and Tears» και «Her Again: Becoming Meryl Streep» μας χωρίζει μια οθόνη, όμως η κουβέντα μας είναι ζωηρή και κυλά ευχάριστα.
«Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει φιλμ από τον διεθνή χώρο όπως τα “Παράσιτα”, την “Ανατομία μιας πτώσης” και την “Εμίλια Πέρεζ” να ξεχωρίζουν σε όλες τις μεγάλες κατηγορίες, πέρα από την αφιερωμένη σε αυτές κατηγορία βραβείων», εξηγεί. Αυτή η τάση συνεχίστηκε και φέτος. «Υπήρχαν και πάλι δύο ευρωπαϊκές παραγωγές στη λίστα για την καλύτερη ταινία: “Ο μυστικός πράκτορας” (σ.σ.: από τη Γερμανία) και η “Συναισθηματική αξία” (σ.σ.: από τη Νορβηγία). Και οι δύο απέσπασαν επίσης υποψηφιότητες σε κατηγορίες ερμηνείας». Η ταινία «Ενα απλό ατύχημα» του Τζαφάρ Παναχί (σ.σ.: από το Ιράν) προτάθηκε για πρωτότυπο σενάριο, ενώ ο Γιοάκιμ Τρίερ με τη «Συναισθηματική αξία» ήταν υποψήφιος και για σκηνοθεσία.
Σύμφωνα με τον Σούλμαν, αυτό είναι κάτι που δεν συνέβαινε πάντα στον προηγούμενο αιώνα και τα φιλμ εκτός συστήματος Χόλιγουντ περιορίζονταν συνήθως στην κατηγορία διεθνούς ταινίας. «Τώρα, κάθε χρόνο δύο διεθνείς παραγωγές βρίσκονται ανάμεσα στις δέκα υποψήφιες για την καλύτερη ταινία».
Το χάσμα
Η συζήτηση στρέφεται αμέσως στο «Sinners» και το «Μια μάχη μετά την άλλη», που συγκέντρωσαν τις περισσότερες υποψηφιότητες, 16 και 13 αντίστοιχα. «Εχει ενδιαφέρον, επειδή φέτος κυριαρχούν δύο μεγάλες παραγωγές της Warner Bros που ήταν ταυτόχρονα εμπορικές επιτυχίες αλλά και σημαντικά καλλιτεχνικά έργα μεγάλων σκηνοθετών», λέει ο κινηματογραφικός συντάκτης που έχει ασχοληθεί εκτενώς με τα βραβεία της Ακαδημίας. «Συνήθως στο Χόλιγουντ υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των δημοφιλών ταινιών και των “οσκαρικών” οι οποίες είναι πιο ανεξάρτητες ή καλλιτεχνικές. Φέτος, δεν υπάρχει αυτό το παράδοξο. Θυμίζει λίγο τη χρονιά του “Οπενχάιμερ” και της “Μπάρμπι”. Και νομίζω ότι η Ακαδημία το αγαπά αυτό όταν συμβαίνει, επειδή κάνει την τελετή πιο προσιτή στο κοινό».
Οσον αφορά τις κατηγορίες, ο Σούλμαν ξεχωρίζει αυτή της σκηνοθεσίας. «Είναι πάντα μια από τις πιο… σπαραχτικές κι αυτό επειδή υπάρχουν δέκα υποψηφιότητες στην κατηγορία καλύτερης ταινίας και μόνο πέντε για τη σκηνοθεσία. Περίμενα ότι ο Τζαφάρ Παναχί θα ήταν υποψήφιος για σκηνοθεσία, λόγω της καταπληκτικής ιστορίας του και της ανθρωπιστικής του φιγούρας με μια ταινία που αγαπήθηκε πολύ», τονίζει. Και συμπληρώνει: «Ηταν έκπληξη για μένα που το φιλμ “Ενα απλό ατύχημα” δεν προτάθηκε ούτε για καλύτερη ταινία, αν και εντάχθηκε στην κατηγορία πρωτότυπου σεναρίου. Μου έκανε, επίσης, εντύπωση που ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (σ.σ.: σκηνοθέτης του “Φρανκενστάιν”) δεν προτάθηκε για σκηνοθεσία. Τον αγαπά η Ακαδημία, αρκεί μόνο να θυμηθούμε την επιτυχία της ταινίας του “Η μορφή του νερού”». Αλλά, όπως σημειώνει, οι θέσεις είναι λίγες και όλοι οι υποψήφιοι, εξαιρετικοί.
Η περίοδος έως τον Μάρτιο και την τελετή απονομής παραμένει μεγάλη, αφήνοντας χρόνο για να αλλάξουν τα προγνωστικά που θέλουν το «Μια μάχη μετά την άλλη» να κερδίζει το αγαλματίδιο καλύτερης ταινίας. «Δεν είναι τόσο ξεκάθαρο πια, παρά την προσοχή που συγκέντρωσε για το ρεκόρ υποψηφιοτήτων. Οι περισσότερες υποψηφιότητες δεν καθιστούν απαραίτητα φαβορί μια ταινία», λέει ο Σούλμαν, υπενθυμίζοντας την περίπτωση της ταινίας «Εμίλια Πέρεζ», που είχε τις περισσότερες υποψηφιότητες αλλά είχε χάσει τη δυναμική της μέχρι τα Οσκαρ, εν μέρει λόγω σκανδάλων γύρω από την πρωταγωνίστρια Κάρλα Σοφία Γκασκόν.
«Το “Sinners” είναι μια υποψηφιότητα με πολλές αξιώσεις, αλλά υπάρχει μεγάλη δυναμική πίσω από το “Μια μάχη μετά την άλλη”, κυρίως γιατί ο Πολ Τόμας Αντερσον δεν έχει ποτέ νίκη στις κατηγορίες καλύτερης ταινίας ή σκηνοθεσίας», εξηγεί. Στις κατηγορίες ερμηνείας, ο ίδιος αναφέρει την Τζέσι Μπάκλεϊ («Hamnet») ως το φαβορί στην κατηγορία Α΄ Γυναικείου Ρόλου, ενώ το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου είναι ακόμα πολύ ανοιχτό. «Ο Τίμοθι Σαλαμέ έχει μεγάλη υποστήριξη, αλλά η κατηγορία είναι πολύ πυκνή. Το ενδιαφέρον στην κατηγορία Β΄ Ανδρικού Ρόλου φαίνεται ότι συγκεντρώνει ο Μπενίσιο Ντελ Τόρο, αλλά αυτή του Β΄ Γυναικείου Ρόλου είναι ακόμα απρόβλεπτη».
«Το Χόλιγουντ βρίσκεται σε αταξία»
Λίγο πριν από το τέλος της συζήτησης, αφήνουμε την οσκαρική κούρσα και εστιάζουμε στον κινηματογραφικό κλάδο, γενικότερα. «Αυτή τη στιγμή, το Χόλιγουντ βρίσκεται σε αταξία. Η βιομηχανία συνολικά συρρικνώνεται και υπάρχει μια αίσθηση απελπισίας για το πόσο προβληματικό είναι το σύστημα», λέει ο συντάκτης του New Yorker. «Ο κινηματογράφος ως τέχνη, πηγαίνει καλά». Το Χόλιγουντ, όμως, σαν επιχείρηση, παλεύει. «Κι αυτό δημιουργεί ενδιαφέρον: οι κινηματογραφικές προτάσεις είναι δυνατές, αλλά η δομή γύρω από την παραγωγή τους, τουλάχιστον στο Λος Αντζελες, δείχνει να καταρρέει. Παρ’ όλα αυτά, έχουμε μπροστά μας υπέροχες ταινίες».
