«Αισθάνομαι ταυτόχρονα άσχημα και ωραία», λέει στην «Κ» ο Μεχντί Ρεζάι, πολιτικός πρόσφυγας που έφτασε στην Ελλάδα από το Ιράν με τα πόδια πριν από 16 χρόνια. «Από τη μία βλέπεις να σκοτώνονται χιλιάδες άνθρωποι μέσα στο σκοτάδι και την απομόνωση και από την άλλη υπάρχει ελπίδα για αλλαγή. Ηρθε η ώρα να πέσει αυτή η δικτατορία», τονίζει ο νεαρός άνδρας, ο οποίος βρήκε καταφύγιο στη χώρα μας και γλίτωσε από σχεδόν βέβαιο θάνατο στην πατρίδα του, όπου είχε χαρακτηριστεί «εχθρός» του καθεστώτος.
Στην Ελλάδα ο Μεχντί δημιούργησε τη δική του οικογένεια και έχτισε μια νέα ζωή. Εργάζεται ως μεταφραστής και είναι ιδιοκτήτης εταιρείας ανακαινίσεων. «Η Ελλάδα μού έδωσε μια ευκαιρία», λέει. «Ολα αυτά τα χρόνια δεν κατάφερα να επιστρέψω στην πατρίδα μου. Ισως τώρα να μπορέσω να γυρίσω, αλλά σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες», προσθέτει, εκφράζοντας την ελπίδα του για καλύτερες μέρες για τον λαό του. «Τίποτε, όμως, δεν θα αλλάξει αν δεν υπάρξει βοήθεια από το εξωτερικό».
Η ιρανική διασπορά υπολογίζεται σε περίπου πέντε εκατομμύρια ανθρώπους, με τη μεγάλη πλειονότητα να ζει στις ΗΠΑ. Με κομμένη την ανάσα ο Μεχντί, όπως και πολλοί άλλοι Ιρανοί του εξωτερικού, περιμένει να μάθει νέα από τους δικούς του, με τους οποίους έχει να επικοινωνήσει εδώ και ημέρες. «Στην Τεχεράνη βρίσκονται ο πατέρας μου, ο αδελφός μου και η μητέρα μου. Τα τηλέφωνα, κινητά και σταθερά, το Ιντερνετ, είναι όλα κομμένα. Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει με κανέναν», λέει. «Κάποιοι παίρνουν τα κινητά τους και πηγαίνουν κοντά σε ευρωπαϊκές πρεσβείες που έχουν ασύρματο δίκτυο και μπορούν να στείλουν λίγες εικόνες και κάποια νέα».
Κάποιοι παίρνουν τα κινητά τους και πηγαίνουν δίπλα στις ευρωπαϊκές πρεσβείες που έχουν wifi και μπορούν και στέλνουν κάποιες εικόνες και κάποια νέα.
«Μας χωρίζει μια θάλασσα με αίμα»
Aυτή δεν είναι η πρώτη εξέγερση κατά του ισλαμικού φονταμενταλιστικού καθεστώτος τα τελευταία χρόνια. Πολλοί πίστευαν πως οι διαδηλώσεις που ακολούθησαν τον θάνατο της 23χρονης Μάχσα Αμίνι τον Σεπτέμβριο του ’22 σε αστυνομικό τμήμα της Τεχεράνης, όπου είχε οδηγηθεί από την Αστυνομία Ηθών επειδή δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της, θα οδηγούσαν στην πτώση του και θα άνοιγαν τον δρόμο για την επόμενη μέρα.
Για τη Φάρα Ταχέρη, επιχειρηματία που ζει στην Ελλάδα εδώ και 15 χρόνια, αυτή η φορά ίσως να αποδειχθεί καταλυτική. Για την Ιρανή γυναίκα, που ήρθε στη χώρα μας 20 ετών ως φοιτήτρια, όλα αυτά που συμβαίνουν στο Ιράν σήμερα δεν είναι κάτι καινούργιο. «Οταν θα πέσει αυτή η κυβέρνηση, τότε θα ακουστεί τι έκαναν στους Ιρανούς», λέει για να τονίσει πως η φωνή του ιρανικού λαού δεν ακούγεται εδώ και χρόνια. «Ενας λαός κλειδωμένος, με κατεβασμένο το Ιντερνετ, τα τηλέφωνα και με χιλιάδες νεκρούς».
Η Φάρα δεν έχει καταφέρει να επικοινωνήσει με τους δικούς της εδώ και πέντε μέρες. «Η μητέρα μου είναι πολύ μεγάλη σε ηλικία και μένει μόνη της. Ανησυχώ για εκείνη. Αυτή τη φορά το καθεστώς έχει προβεί σε τέτοιους σκοτωμούς που, πλέον, μας χωρίζει μια θάλασσα με αίμα», λέει απελπισμένη.
Για να θυμηθεί τα χρόνια που το Ιράν, όπως λέει, ήταν ένα ελεύθερο κράτος. «Ξέρουμε ότι ήμασταν ένας ελεύθερος λαός, φιλελεύθεροι άνθρωποι και από τη μια μέρα στην άλλη, ξαφνικά, αυτό γύρισε. Μας κυβερνάει το σκοτάδι. Εγώ πιστεύω ότι τώρα είναι η ώρα για αλλαγή. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να δικαστούν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Και η διεθνής κοινότητα πρέπει να βοηθήσει. Να ασκήσει πίεση», τονίζει η Φάρα, η οποία έχει συνεργαστεί στο παρελθόν ως μεταφράστρια με ελληνικούς δημόσιους φορείς.
«Γεννηθήκαμε σε ένα φυλακισμένο Ιράν»
«Οι γονείς μου με είχαν στείλει με τον αδερφό μου εκτός Ιράν από μικρούς. Πήγαμε σχολείο στην Ευρώπη, μάθαμε τον δυτικό τρόπο ζωής. Εμείς γεννηθήκαμε σε ένα φυλακισμένο Ιράν, δεν έχουμε τις αναμνήσεις των γονιών μας», λέει στην «Κ» ο Αριο Καβούσι, ιδρυτής και CEO μιας τουριστικής εφαρμογής κρατήσεων που δραστηριοποιείται σε πολλές χώρες, ζώντας εκτός Ιράν από τα 15 του χρόνια.
Χωρίς επικοινωνία με τους συγγενείς του, ο Αριο τρέμει για το τι έπεται στο Ιράν, καθώς και για όλα αυτά που «δεν έχουν ακόμη δει το φως της δημοσιότητας». «Ολη η χώρα είναι μέσα στον τρόμο εδώ και χρόνια. Απαγχονισμοί, δολοφονίες, φυλακίσεις, αποκεφαλισμοί, βασανιστήρια. Φρίκη… Είναι σαν να βλέπεις ταινία. Τόσο εξωπραγματική είναι η κατάσταση. Και τώρα ο κόσμος πεινάει. Το Ιράν έχει καταστραφεί», καταλήγει.
