Η «Χίμαιρα» πλησιάζει αργά το λιμάνι της Σύρου. Ο ήχος της θάλασσας μπλέκεται με τον διάλογο του Γιάννη και της Μαρίνας πάνω στο πλοίο. Στο βάθος, οι πρώτες νότες του πιάνου γεμίζουν την άφιξη στο νησί με ένταση και συναίσθημα.
Πρόκειται για το κομμάτι στους τίτλους της τηλεοπτικής σειράς «Η μεγάλη χίμαιρα», μια σύνθεση του Ted Regklis. Μια μελωδία που περνά αβίαστα από την ηρεμία των πλήκτρων σε μια επιβλητική και μυστηριώδη ατμόσφαιρα, ενώ προστίθενται και άλλα μουσικά όργανα «ντύνοντας» τις πιο σκοτεινές πτυχές του σεναρίου.
Η μουσική υπόκρουση ξεχωρίζει σε αυτή την παραγωγή, αναδεικνύοντας τον παλμό της ιστορίας και την ψυχοσύνθεση της πρωταγωνίστριας. «Μου ήταν σαφές από νωρίς πως η μουσική όφειλε να αφηγείται μια παράλληλη ιστορία: αυτή του ψυχισμού της Μαρίνας», μας λέει ο Θοδωρής (Ted) Ρέγκλης, που είχε ήδη συνεργαστεί στο παρελθόν με τον σκηνοθέτη Βαρδή Μαρινάκη. «Επρεπε να έχει βάρος, μυστικισμό, σκοτάδι, αλλά και ένα φως, μια ελπίδα κάπου στο βάθος. Αυτή η ανάγκη καθόρισε και τη μουσική διαδρομή που θα ακολουθούσαμε», εξηγεί.
Η πρόθεσή του, όπως τονίζει, ήταν να παντρέψει παραδοσιακά ηχοχρώματα με ηλεκτρονικά στοιχεία, αναζητώντας τον τρόπο που θα λειτουργούσε οργανικά μέσα στη μουσική της σειράς. «Βρήκα ένα μοναδικό χειροποίητο όργανο στο εργαστήριο του Γιάννη Καβαλαράκη. Μια κρητική λύρα με πολύ ιδιαίτερο σχεδιασμό, της οποίας ο ήχος “κούμπωσε” ακριβώς με αυτό που φανταζόμουν».
Η δουλειά αυτή συνοδεύεται από μια βαθιά αίσθηση ευθύνης, ειδικά όταν η μουσική πρέπει να αποτυπώσει το έργο του Μ. Καραγάτση και να «μιλήσει» για έναν τόσο σημαντικό συγγραφέα. Ο συνθέτης και sound artist παραδέχεται ότι είναι ένας άνθρωπος με αυξημένη αίσθηση ευθύνης, που συχνά φτάνει σε βαθμό παράλυσης. «Συνεπώς, για λόγους καλλιτεχνικής και γενικότερης επιβίωσης, έχω διαμορφώσει μια συγκεκριμένη θεώρηση: η μόνη καλλιτεχνική μου ευθύνη, πιστεύω, είναι να δημιουργώ “ανεύθυνα” και αυθόρμητα, και να πειραματίζομαι σε μια προσπάθεια να προσεγγίσω κάτι που το νιώθω αληθινό, αυθεντικό, ειλικρινές», λέει. Και συμπληρώνει: «Η δική μου προσέγγιση στο έργο του Καραγάτση δεν είναι παρά μία ακόμα ερμηνεία ανάμεσα σε πολλές άλλες. Νομίζω πως το μόνο που έχω, πράγματι, να προσθέσω στην ιστορία αυτού του έργου και σε ό,τι έχει ειπωθεί από πολύ σημαντικούς ανθρώπους για αυτή είναι απλώς μια λέξη, μια φράση ή, καλύτερα, μια μουσική φράση».
Εκτός από τη «Χίμαιρα», ο Ρέγκλης έχει υπογράψει τη μουσική και για άλλη μία δημοφιλή σειρά, το «Ριφιφί» του Σωτήρη Τσαφούλια, η οποία προβάλλεται την ίδια χρονική περίοδο. «Ηταν ένα τελείως διαφορετικό πεδίο, με άλλο ύφος, ταχύτητες και αποχρώσεις. Ενώ από τη μία η πλοκή αφηγείται μια δραματική ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, από την άλλη, η οπτική έχει μια δόση χιούμορ, υπάρχει μια αίσθηση κωμικοτραγική», λέει ο συνθέτης. «Το ζητούμενο, λοιπόν, ήταν να φτιάξουμε μια μουσική που να εκφράζει αυτή την αντίθεση, αυτές τις δύο διαστάσεις, μια “σοβαρή” σύνθεση με “κωμική” ενορχήστρωση ή σε σημεία και το αντίστροφο. Ελπίζω το αποτέλεσμα να είναι όσο τραγικό και όσο κωμικό χρειάζεται η ίδια η ιστορία. Για εμένα αυτή η ισορροπία είναι πάντα η μεγαλύτερη πρόκληση, το μεγαλύτερο στοίχημα».
Ο Χανιώτης καλλιτέχνης, με έδρα την Αθήνα και επτά άλμπουμ στο ενεργητικό του, έχει σημειώσει σημαντική δραστηριότητα στον χώρο του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου, στην Ελλάδα και διεθνώς. Συγκεκριμένα, έγραψε μουσική για σειρές όπως ο «Σιωπηλός δρόμος» και το «Snowpiercer» του Netflix, για τρέιλερ ταινιών όπως τα οσκαρικά «Παράσιτα», το «Lee» και το «Saltburn», ενώ οι συνθέσεις του ακούστηκαν και στο θέατρο, σε παραστάσεις όπως η «Χρυσή εποχή» του Κωνσταντίνου Ρήγου στην Εθνική Λυρική Σκηνή. «Τα τρέιλερ προέκυψαν από μια συνεργασία που διατηρώ με το αμερικανικό πρακτορείο Pusher, από την εποχή που έστελνα απευθείας e-mails με λινκ από το Soundcloud, με την κρυφή ελπίδα πως θα μου απαντήσει ο Ρίντλεϊ Σκοτ», θυμάται. Τον Κωνσταντίνο Ρήγο τον γνώρισε κάπου το 2018 μέσω της χορογράφου Μαρκέλλας Μανωλιάδη.
Οσο για το πώς προσαρμόζει τη μουσική του, ο ίδιος εξηγεί ότι δεν την προσαρμόζει πραγματικά. Προσεγγίζει κάθε έργο πειραματικά, ανοιχτά, αφήνοντας τα χαρακτηριστικά του εκάστοτε εγχειρήματος να καθοδηγούν τη διαδρομή της σύνθεσης. «Το ζήτημα της “προσωπικής φωνής” δεν είναι κάτι που μπορώ –ούτε και θα ήθελα– να καταλάβω. Φοβάμαι πως αν καταλάβω τι είναι αυτό, ίσως μπω στον πειρασμό να το μανιερίσω και να το διατηρήσω τεχνητά. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο γρήγορο δρόμο προς τον δημιουργικό θάνατο από αυτόν». Εχει αντιληφθεί, όπως λέει, πως κατά τη δημιουργική διαδικασία «το μυαλό έχει την τάση να σκεφτεί αυτά που θέλει και το χέρι πάει να γράψει αυτά που ξέρει». Για αυτό και αντιστέκεται συνειδητά κάθε φορά. «Και αυτό είναι για εμένα δημιουργία».
Για τον Ρέγκλη, κάθε φορά ο μοναδικός στόχος είναι η μουσική του να δημιουργεί «ένα συναίσθημα σχετικό με αυτό που επιδιώκει να προκαλέσει η ιστορία». Οταν η μουσική του συναντά τις εικόνες στην οθόνη, η εμπειρία που βιώνει είναι σύνθετη. «Ενα παράξενο κράμα ικανοποίησης, ντροπής και άγχους», όπως λέει.
Την ώρα που η δουλειά του ακούγεται στη «Μεγάλη χίμαιρα» και στο «Ριφιφί», ο μουσικός δημιουργός εστιάζει σε νέα πρότζεκτ. «Αυτή την εποχή ολοκληρώνω τη μουσική για δύο ταινίες –διεθνείς συμπαραγωγές– καθώς και για ένα ντοκιμαντέρ», σημειώνει, ενώ κάποια στιγμή «θα ήθελα να παρουσιάσω και κάτι ζωντανά, αλλά νομίζω πως έχω λίγο ακόμα δρόμο μέχρι τότε».
