Στην Ελλάδα του 2015 αν είσαι κατά συρροή δολοφόνος ή έχεις καταδικαστεί για ένοπλη ληστεία τράπεζας και κηρύξεις απεργία πείνας, θα βρεις συμπαραστάτες. Πυρομανείς θα αναλάβουν τη δικαίωσή σου, κουκουλοφόροι θα καταλάβουν το πανεπιστήμιο για την υπόθεσή σου. Αν μάλιστα καταγράψεις τα σώψυχά σου σε ύφος ροζ λογοτεχνήματος όπως ο Κουφοντίνας, τότε και πολλά αντίτυπα θα πουλήσεις και θα σε καλέσουν μέσω Skype για να ενισχύσεις την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών στο πανεπιστήμιο.
Το ακριβώς αντίθετο θα συμβεί εάν λέγεσαι Βίκυ Σταμάτη. Η Βίκυ Σταμάτη είχε την ατυχή έμπνευση να παντρευτεί το σύμβολο της διαφθοράς την εποχή της δανεικής ευμάρειας. Το σύμβολο, ως γνωστόν, ακούει στο όνομα Ακης Τσοχατζόπουλος, λαοπρόβλητος σοσιαλιστής ηγέτης, παρ’ ολίγον πρωθυπουργός και λάγνος του ευρώ, σε μια εποχή που η λαγνεία για τα ευρώ ήταν η πιο διαδεδομένη απόλαυση στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και τον πολιτισμό. Μιας ατυχούς εμπνεύσεως μύριαι έπονται. Η κ. Σταμάτη υιοθέτησε την ιδεολογία του συζύγου της, μοιράστηκε μαζί του τους λογαριασμούς του και κατέληξε κι αυτή στη φυλακή ως συνεργός του. Με αποτέλεσμα να γίνει ο στόχος της μνησικακίας μιας ολόκληρης κοινωνίας απέναντι στα ξεπεσμένα είδωλά της, και τον ξεπεσμένο της εαυτό.
Φρόντισε και αυτή γι’ αυτό; Αναμφίβολα. Η επίδειξη του πλούτου, ακόμη κι όταν δεν είναι κλεμμένος, δεν παύει να ενοχλεί και να προκαλεί την απέχθεια. Και ως γνωστόν η μνησικακία, το λέει και η λέξη, δεν ξεχνάει και δεν συγχωρεί. Η κ. Σταμάτη έκανε απεργία πείνας και δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί της. Η κ. Σταμάτη που έχει να δει το παιδί της από τότε που μπήκε φυλακή είχε ψυχολογικά προβλήματα, αλλά κανείς δεν την πίστεψε. Ωσπου αναγκάστηκαν να την πιστέψουν και να τη στείλουν στο δημόσιο ψυχιατρείο. Εκεί οι νοσηλευτές κατήγγειλαν πως τους μιλούσε άσχημα και τους απειλούσε – περίεργη συμπεριφορά για τρόφιμο ψυχιατρείου είναι η αλήθεια, πού ξανακούστηκε. Προ εβδομάδων, δε, κυκλοφόρησε μία θλιβερή φωτογραφία της. Η φωτογραφία μιας γυναίκας αλλοπαρμένης που κρατάει στα χέρια της μια κούκλα. Οι τοποτηρητές της ηθικής, αυτοί που σε μαλώνουν αν τολμήσεις και μιλήσεις για «λαθρομετανάστες» και σε λένε σεξιστή αν σχολιάσεις το ντύσιμο της κ. Κωνσταντοπούλου, ξεσπάθωσαν ενθουσιασμένοι. Χλεύαζαν το θέαμα της ανθρώπινης δυστυχίας. Βλέπετε, αυτή δεν είχε σκοτώσει γιατί αποφάσισε πως έχει το δίκιο και την Ιστορία με το μέρος της.
Χθες μάθαμε πως η κ. Σταμάτη δραπέτευσε απ’ το δημόσιο ψυχιατρείο. Ηταν είδηση η απόδρασή της, ήταν είδηση όμως, ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, το κυνήγι που εξαπέλυσε η αστυνομία για να τη συλλάβει. Λες και η γυναίκα που θέλησε να ξαναδεί το παιδί της είναι ο πιο επικίνδυνος κακοποιός. Την κ. Σταμάτη δεν τη γνώρισα ποτέ, και δεν έχω καμία διάθεση να τη γνωρίσω. Η αγάπη της για το χρήμα και η επιδειξιομανία της μου την κάνει αντιπαθή. Τον κ. Τσοχατζόπουλο δεν τον γνώρισα ποτέ, δεν τον ψήφισα ποτέ και θεωρώ ότι εκπροσωπεί ό,τι χειρότερο έβγαλε αυτός ο τόπος ως πρωτοπαλίκαρο του Βαλκάνιου Περόν.
Ομως το κράτος και η κοινωνία που εξαντλούν τη δύναμή τους στους πιο ανίσχυρους, στην κ. Σταμάτη στην περίπτωση, είναι κι ένας τρόπος για να μετρήσεις το ποσοστό της βαρβαρότητας. Η περίπτωσή της μου θυμίζει τον λιθοβολισμό της χήρας στον «Ζορμπά» του Καζαντζάκη. Μέσα σε όλα τα δεινά ας προσμετρήσουμε και την απελευθέρωση της μνησικακίας, που στην πραγματικότητα μας βολεύει γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο πιστεύουμε ότι εξιλεώνουμε τις δικές μας ενοχές. Και κάτι τελευταίο, last but not least: έλεος πια με την υποκρισία και τις τελετές κοινωνικής ωμοφαγίας.
