Η ιστορία ξεκινάει κάπου στις ημέρες του Μαΐου του 2010, όταν ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου από το ακριτικό και πανέμορφο Καστελλόριζο ανακοίνωσε την προσφυγή της χώρας στη διεθνή βοήθεια. Η εικόνα θύμιζε σκηνοθεσία φωτογραφίας του ΕΟΤ στις χρυσές του εποχές, μόνο που το περιεχόμενο ήταν δυσοίωνο, αν και τότε οι περισσότεροι πίστευαν πως έχουμε να κάνουμε με κάτι προσωρινό, μια πρόσκαιρη δυσλειτουργία, ένα ατύχημα που θα μας το λύσει η ασφαλιστική. Πώς έλεγε ο Λένιν; Κανείς δεν πιστεύει ότι ο σοσιαλισμός θα επιβληθεί διεθνώς μέσα σε μερικούς μήνες, αλλά κανείς δεν πιστεύει πως ο σοσιαλισμός δεν θα έχει επικρατήσει στην Ευρώπη το αργότερο μέσα σε δέκα χρόνια.
Εκτοτε γίναμε σοφότεροι. Μάθαμε τα ονόματα των πρωθυπουργών και υπουργών Οικονομικών των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών, μάθαμε πώς λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και πώς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, και είδαμε ούτε κι εγώ ξέρω πόσες φορές στις τηλεοπτικές ειδήσεις πακέτα με ευρώ να τρέχουν σαν την αλήθεια που ξεγυμνώνεται μπροστά στα μάτια μας. Τα ευρώ που βλέπαμε στην τηλεόραση έλειπαν από την τσέπη μας, οι κάποτε ένδοξες μικρομεσαίες επιχειρήσεις της μητέρας πατρίδας έπεφταν σαν τραπουλόχαρτα, και το κέντρο της Αθήνας γέμισε με κλειστές βιτρίνες και κλειστούς φακέλους λογαριασμών που μαζεύονταν κάτω από τις επίσης κλειστές πόρτες. Η εικόνα μεταφραζόταν σε αριθμούς της ιλιγγιώδους ανεργίας, οι πρωθυπουργοί και οι υπουργοί τους διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, ο Λεβιάθαν του γερασμένου και άρρωστου κράτους έπασχε από καλπάζουσα γεροντική λαιμαργία που μεταφραζόταν σε φορολογία και οι κύριοι με τα γκρίζα κοστούμια, που μας επισκέπτονταν ανά τρίμηνο, υπόσχονταν ακόμη περισσότερα μέτρα.
Σε ποια δόση είμαστε, κι αν την πάρουμε ποια είναι η επόμενη και πώς θα την πάρουμε; Τα αισθήματα της ανασφάλειας και της αβεβαιότητας έγιναν δημοκρατικά αγαθά μοιρασμένα ακριβοδίκαια σε όλα τα στρώματα των μεσαίων τάξεων και κανείς δεν μπορούσε να μιλήσει στα σοβαρά για την άκρη του τούνελ. Ποιος μπορούσε και ποιος μπορεί στην Ελλάδα του 2015 να σχεδιάσει τη ζωή του για τα επόμενα δύο χρόνια; Ελάτε τώρα. Μόνον αν έχεις την Ελλάδα ως τόπο διακοπών μπορείς, και αυτό όμως παίζεται. Το συλλογικό νευρικό σύστημα πέρασε από την ένταση στην κατατονία και πάλι πίσω στην ένταση και πάλι στην κατατονία. Μια χώρα με σπασμένα τα νεύρα, μια διπολική χώρα που θα ’λεγαν και οι αρμόδιοι θεραπευτές.
Το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου ώς ένα σημείο οφείλεται στο αντανακλαστικό των σπασμένων νεύρων. Οι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους πίστευαν ότι δεν θα βλέπουν πια εικόνες από το Γιουρογκρούπ για να ξέρουν αν θα σπουδάσουν τα παιδιά τους, και δεν θα θυμούνται, οι παλαιότεροι, τα χρόνια της δικτατορίας όταν κρεμόμασταν για να μάθουμε τι γίνεται στην Ελλάδα από τα πρωτοσέλιδα του «διεθνούς Τύπου». 14 δευτερόλεπτα κράτησε το τετ α τετ του κ. Τσίπρα με την κυρία Μέρκελ και αυτό έγινε θέμα στις ειδήσεις. Τίποτε παραπάνω. Απλώς τα νεύρα είναι σπασμένα, δεν αντέχεις άλλο να ακούς για τον χρόνο που σου λείπει, κάτι περιμένεις να γίνει και το μόνο που ξέρεις είναι πως αυτό που πρέπει να γίνει δεν γίνεται.
