«Φίλε μου Τζορτζ,
Σου γράφω για να σε ευχαριστήσω εκ μέρους του πολύπαθου αυτού λαού που επέτρεψες στην Αμάλ να έρθει στον βασανισμένο τόπο των προγόνων μας. Ξέρω πόσο δύσκολο είναι στη νιόπαντρη κατάσταση που βρίσκεστε να αποχωρίζεστε ο ένας τον άλλον έστω και για τις λίγες μέρες που θα έχουμε τη χαρά να τη φιλοξενήσουμε στη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία. Θα χαρείς όμως κι εσύ αν μάθεις πως από τη στιγμή που πάτησε το πόδι της –και τι πόδι!– στα χώματα των Σπάτων, ήταν σαν να μην έχουμε ξαναδεί στη ζωή μας όλη ωραία γυναίκα. Oμως, φίλε μου Τζορτζ, το ξέρεις πολύ καλά πως όπως η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα, με της ψυχής το πύρωμα μετριέται και το αίμα, έτσι και στις όμορφες γυναίκες αυτό που μετράει περισσότερο είναι ο ψυχικός τους κόσμος. Και πώς να μη μείνει άφωνος κανείς, πώς να μην υποκλιθεί μπροστά στο ψυχικό μεγαλείο της Αμάλ, αυτού του θηλυκού άγγελου που αγκάλιασε τα Μάρμαρά μας με τέτοια χάρη και τόση τρυφερότητα που, τι να σου πω βρε Τζορτζ, να, χάνω τα λόγια μου. Και το σημάδι που θα δεις πάνω στο χαρτί είναι το δάκρυ που μόλις κύλησε στο μάγουλό μου. Ναι, ακόμη κι ο καιρός μας άνοιξε την αγκαλιά του για να υποδεχθεί τον κέδρο του Λιβάνου που στεφανώθηκες. Είναι νομίζεις τυχαίο το όψιμο καλοκαιράκι μετά την κατήφεια των τελευταίων εβδομάδων;
Φίλε Τζορτζ,
Θέλω να σου πω ότι κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να κάνουμε όσο γίνεται πιο ευχάριστη την παραμονή της Αμάλ στον τόπο που γέννησε τον Αισχύλο και τον Περικλή. Στο ξενοδοχείο της είχαν οργανώσει ειδική υποδοχή, υποθέτω με ελληνικούς χορούς και ταμπλό βιβάν από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, όμως εκείνη είπε πως ήταν κουρασμένη και αποσύρθηκε στο δωμάτιό της. Τι σεμνή κοπέλα, όχι σαν κάτι δικές μας ωραίες που ψάχνουν να δουν προς τα πού κοιτάζει ο φακός για να χαμογελάσουν. Σεμνή και με πλούσιο εσωτερικό κόσμο, όπως δείχνει η αγάπη της για τις ζωφόρους και τα λοιπά αετώματα που μας τα πήραν οι ξενέρωτοι. Α, ρε Τζορτζ. Τι ανάγκη έχεις εσύ. Πάντως, στη συζήτηση με τον κ. Τασούλα εμφανίστηκε ευδιάθετη και έτοιμη να σηκώσει το λάβαρο των αγώνων του ελληνισμού για τον πολιτισμό. Μην ξεχάσω να σου πω, Τζορτζ, πως για εμάς τους Ελληνες ο πολιτισμός είναι το σημαντικότερο κεφάλαιό μας, η βαριά βιομηχανία μας. Και το μεσημέρι στο Μικρολίμανο έμαθα πως έφαγε με όρεξη, αν και προσεκτικά, γεγονός που επιβεβαίωσε πως, εκτός από αγωνίστρια για την ελευθερία των Μαρμάρων, είναι και καλή νοικοκυρά. Προσέχει όταν τρώει έξω για να μπορεί να απολαύσει μαζί σου τη λιβανέζικη κουζίνα στη φωλίτσα σας.
Eλα, ρε Τζορτζ. Πλάκα μου κάνεις;
Eμαθα πως ανησυχείς μήπως η συνάντηση με τον κ. Σαμαρά κρατήσει πολλή ώρα. Δεν ξέρω πώς να σ’ το πω, ειλικρινά δυσκολεύομαι, όμως θα ήταν μεγάλη τιμή για εμάς, επιβράβευση των αγώνων για την ελευθερία και τη δημοκρατία που έδωσε αυτός ο λαός ανά τους αιώνας, αν η Αμάλ, η κ. Κλούνεϊ, έλεγε ναι στην πρόταση του πρωθυπουργού της πολύπαθης χώρας. Oχι, μην πάει ο νους σου στο κακό. Για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τη θέλει ο άνθρωπος και σε διαβεβαιώ πως το προεδρικό μέγαρο έχει όλες τις ανέσεις που χρειάζεται ένα νέο ζευγάρι σαν και εσάς. Είναι ο μόνος τρόπος για να μαζευτούν οι 180 ψήφοι κτλ. κτλ…».
Eτσι όπως πάμε, θα αποδειχθεί πως είχε δίκιο ο Τσαρούχης, που είπε «πάω στο Λονδίνο να δω τα Ελγίνεια πριν μας τα πάρει η Μελίνα».
