Η ιστορία με τα μάρμαρα, ή τα γλυπτά, του Παρθενώνα μοιάζει με εκείνα τα πάγια αιτήματα του συνδικαλιστικού κινήματος. Ηταν θέμα τήρησης των προσχημάτων, που λένε. Ζητούσαν αυξήσεις, επιδόματα, προνόμια, κατέβαιναν σε απεργία για να τα διεκδικήσουν και μέσα έβαζαν και κάτι για τη βελτίωση της παιδείας, αν ήσαν εκπαιδευτικοί, ή για τη βελτίωση της παροχής των υπηρεσιών προς το κοινό αν ήσαν εφοριακοί. Ετσι και με τα μάρμαρα. Διάβασα κάπου ότι ο κ. Κακλαμάνης ζήτησε από τους υπόλοιπους συνυποψηφίους του να συγκεντρωθούν όλοι μαζί και να ενώσουν τις φωνές τους στη διεκδίκηση της επιστροφής των γλυπτών, στον ιερό σκοπό. Κανείς δεν θα διαφωνούσε, βεβαίως, βεβαίως. Είμαστε όλοι υπέρ της επιστροφής των μαρμάρων, όπως είμαστε και υπέρ των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, όπως είμαστε και κατά των φυλετικών διακρίσεων. Ποιος θα είχε αντίρρηση; Το είπε και το Bloomberg εξάλλου. Στην Αθήνα του 2014 το μόνο που λείπει για να συμπληρωθεί η ευτυχία είναι τα Ελγίνεια.
Πόσες διαδηλώσεις έχουν γίνει τα τελευταία τέσσερα χρόνια κατά του μνημονίου στην πόλη; Πάνω από 6.000 βάσει των στοιχείων που ανακοίνωσε χθες ο κ. Δένδιας. Θα μου πείτε, αν είχαμε τα μάρμαρα του Παρθενώνα, αν είχε αποκατασταθεί το αίσθημα της ιστορικής αδικίας που διέπραξε ο έβδομος λόρδος του Ελγιν θα τα βλέπαμε αλλιώς τα πράγματα. Θα σεβόμασταν περισσότερο τον δημόσιο χώρο, θα αντιμετωπίζαμε με περισσότερη αγάπη την πόλη και οι αυτοκινητιστές θα αντιμετώπιζαν με περισσότερο σεβασμό τους πεζούς. Με τη ζέστα του πολιτισμού που θα έβγαζαν τα μάρμαρα το γαϊδουραγάδαρο που κυκλοφορεί ελεύθερο θα γινόταν «άνθρωπος». Ενδεχομένως δε και πολιτισμένο. Υποκρισία σκέτη. Κι αυτό είναι που σε θυμώνει. Πόσες φορές έχει επισκεφθεί ο μέσος Αθηναίος τα τελευταία χρόνια το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο; Ελάτε τώρα, τα μάρμαρα του έλειπαν. Χωρίς βέβαια να υπολογίσει ότι μάρμαρα έχει, και υπέροχα, απλώς δεν ενδιαφέρεται να γυρίσει να τα δει διότι βιάζεται να σπρωχτεί με τον διπλανό του. Και όλα αυτά τα λέω εγώ που, παρά την γκρίνια μου, την αγαπάω αυτήν την πόλη, όπως αγαπάω και τα «μάρμαρά» της, και αναγνωρίζω πως η εικόνα της τα τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί ουσιαστικά.
Σε πείσμα του κ. Σπηλιωτόπουλου η Αθήνα δεν είναι όσο βρώμικη ήταν όταν δήμαρχος ήταν ο κ. Κακλαμάνης. Και γι’ αυτό οφείλουμε να αντιδρούμε όταν θυμόμαστε τα προσχήματα που μας οδήγησαν στην ανυπαρξία και ξεχνάμε την πραγματική ζωή.
