Ολοι οι Ελληνες πολιτικοί που έχουν έλθει πρόσφατα σε επαφή με τον Βλαντιμίρ Πούτιν έχουν εντυπωσιασθεί από το στυλ του. Χωρίς πολλές περιστροφές και με μεγάλη δόση αυτοπεποίθησης ο Ρώσος ηγέτης εξηγεί τη νέα πραγματικότητα από τη δική του σκοπιά: «Ξεχάστε τη Ρωσία που ξέρατε. Εκπροσωπώ μια μεγάλη καπιταλιστική δύναμη, έχω αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ για επενδύσεις σε χώρες σαν την Ελλάδα και θέλω να παίξω ενεργά στην περιοχή των Βαλκανίων.»
Το θέμα είναι τι κάνει η Ελλάδα και πώς ανταποκρίνεται στα ρωσικά ανοίγματα. Υπάρχουν κάποιοι που ανησυχούν βαθύτατα για το ενδεχόμενο να εξοργισθούν οι Αμερικανοί με την ελληνική πολιτική έναντι της Μόσχας. Ενίοτε μάλιστα επισείουν τον κίνδυνο να «πάθουμε κάποια μεγάλη ζημιά».
Και η αλήθεια είναι ασφαλώς ότι οι ΗΠΑ μετράνε ακόμη σε θέματα ασφάλειας. Μπορεί να μην έχουν μεγάλη οικονομική παρουσία στην Ελλάδα, μπορεί να μετράει πολύ περισότερο η Ε.Ε. αλλά αν θέλουμε να είμαστε κυνικοί, η Ουάσιγκτον «καθαρίζει» ακόμη σε μια κρίση με την Τουρκία ή στο θέμα των Σκοπίων. Οπως έλεγε κάποτε ο Κίσινγκερ, όταν θέλεις να μιλήσεις και να πάρεις μια γρήγορη απάντηση στη διάρκεια μιας κρίσης, πρέπει απλά να ξέρεις το τηλέφωνο του Λευκού Οίκου. Αν θέλεις να μιλήσεις με την «Ευρώπη» δεν υπάρχει ένας αριθμός τηλεφώνου και θα πρέπει να περιμένεις πολύ για να πάρεις μια απάντηση.
Ο Κώστας Καραμανλής γνωρίζει ότι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και προφανώς την συνυπολογίζει. Και ο ίδιος ο κ. Πούτιν άλλωστε συχνά τονίζει σε συνομιλίες του με Ελληνες αξιωματούχους ότι «μπορώ να σας καλύψω σε πολλούς τομείς, αλλά όχι ακόμη στον τομέα της ασφάλειας».
Οι φόβοι των ανησυχούντων γύρω από τη ρωσική πολιτική της χώρας είναι πάντως μάλλον υπερβολικοί. Δεν υπάρχει πρώτα απ’ όλα καμία σαφής ένδειξη αμερικανικής οργής. Ο Νο3 του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Νικ Μπερνς ήταν σαφής, τόσο δημόσια όσο και πίσω από κλειστές πόρτες, στις συναντήσεις του στην Αθήνα. Εμπειρος διπλωμάτης, ξέρει να απειλήσει με πολύ ευγενικό και βοστωνέζικο τρόπο και δεν το έκανε ούτε και στις πιο εμπιστευτικές του συνομιλίες. Αλλά και όλη αυτή η παραφιλολογία για την περίφημη ισχύ των Αμερικανών στο εσωτερικό πολιτικό μας παιχνίδι είναι ολίγον γραφική. Η CIA δεν μπορεί, δεν θέλει και δεν πρόκειται να ανατρέψει τον Καραμανλή. Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για την Ελλάδα, αλλά δεν έχουν την «τρέλα» των Βρετανών, που πήγαν τον Καποδίστρια στη Μάλτα πριν ορκισθεί κυβερνήτης για να βεβαιωθούν ότι δεν θα προσκολλούσε τη χώρα στο ρωσικό άρμα.
Η Ελλάδα είναι σήμερα μια «ώριμη» ευρωπαϊκή χώρα που μπορεί να ακολουθεί τη δική της εξωτερική πολιτική εφ’ όσον δεν έρχεται σε πλήρη αντίφαση με αυτήν της Ε.Ε. Οσο για τους Αμερικανούς, έχουν καταλάβει ίσως και οι ίδιοι αυτό που τους έλεγε παλαιότερα ένας έμπειρος υπουργός Εξωτερικών: «Το κακό με εσάς είναι ότι ζητάτε, ζητάτε συνεχώς αλλά ποτέ δεν προσφέρετε και κάτι, ούτε από οικονομική ούτε από άλλη άποψη». Αυτή θα ήταν μια καλή απάντηση σε ένα αμερικανικό διάβημα για τις ελληνορωσικές σχέσεις, αν και όποτε διατυπωθεί.
