O ευρύτερος χώρος της Μέσης Ανατολής εξελίσσεται πλέον σε τόπο σύγκρουσης των μεγαλύτερων γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων των τελευταίων δεκαετιών. Η αμερικανική κυβέρνηση με τους ατυχείς χειρισμούς της στο Ιράκ κατάφερε να ενεργοποιήσει τις δυνάμεις χωρών που ώς πρόσφατα, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία, παρέμεναν απλοί παρατηρητές. Προφανώς πίστευαν και ευελπιστούσαν ότι η Ουάσιγκτον θα έβγαζε το φίδι από την τρύπα, βυθίζοντας μόνο τα δικά της χέρια στα βρώμικα πηγάδια του πετρελαίου. Σήμερα, το ενδεχόμενο νέας ανάφλεξης, αυτή τη φορά στο Ιράν, αλλά και οι αλλαγές στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη, άλλα επιτάσσουν. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την επίσκεψη της Κ. Ράις στην περιοχή, η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ πέταξε ώς εκεί, επιδεικνύοντας -τοις πράγμασι- την έξοδο της Γερμανίας στα προκεχωρημένα φυλάκια των Αμερικανών. Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο θα πρέπει να ενταχθεί και η πρόσφατη περιοδεία του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ο πρόεδρος Πούτιν έφτασε στη Μέση Ανατολή τη μεθεπομένη της διάσκεψης του Μονάχου για την ασφάλεια. Εκεί όπου τοποθετήθηκε ευθέως στον αντίποδα των ΗΠΑ, διατυπώνοντας τη θεωρία του πολυπολικού κόσμου. Είναι προφανές ότι η Ρωσία επιστρέφει στο διεθνές προσκήνιο, διεκδικώντας πρωτεύοντα ρόλο στη διαμόρφωση των παγκόσμιων ισορροπιών. Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η Μέση Ανατολή πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Το Κρεμλίνο διέθετε όλες τις δυνάμεις του για τη διευθέτηση του εσωτερικού τοπίου της Κοινοπολιτείας, κυρίως όμως της Τσετσενίας, με αποτέλεσμα να απεμπολήσει την παραδοσιακή φιλία του με τις αραβικές χώρες.
Τα πράγματα, όμως, αλλάζουν και πολλές φορές συγκυριακά φαινόμενα συμβάλλουν στην αλλαγή της πορείας των κρατών. Το αμερικανικό αδιέξοδο στους βαλτότοπους της Μεσοποταμίας, η δυσαρέσκεια του ισλαμικού κόσμου έναντι των ΗΠΑ, η αγωνία της φιλοαμερικανικής Σαουδικής Αραβίας και της επίσης φιλοαμερικανικής Ιορδανίας, όπως και το Ιράν ανοίγουν διάπλατα τις κερκόπορτες για την «εισβολή» της Ρωσίας. Ο δαιμόνιος Πούτιν, επισκεπτόμενος τη Μέση Ανατολή, δεν ενδιαφέρεται μόνο για τη διευθέτηση του Παλαιστινιακού. Ούτε θέλει να επιδείξει έμπρακτα την εύνοιά του προς την Τεχεράνη. Από πλειάδα θεμάτων ξεχωρίζει δύο, τα οποία θεωρεί σημαντικά. Το ένα αφορά το ισλαμικό στοιχείο. Ο Πούτιν επιθυμεί να αποκτήσει εκ νέου καλές σχέσεις με τον ισλαμικό κόσμο, μετά την αντιπαλότητα στην Τσετσενία. Δεν παραβλέπει επίσης το γεγονός ότι οι μουσουλμάνοι της Ρωσίας αυξάνονται με ταχύτατους ρυθμούς και ενδεχομένως ώς το 2020 να υπερβαίνουν το 1/5 του συνολικού ρωσικού πληθυσμού! Το δεύτερο στοιχείο αφορά στο πετρέλαιο. Τα τεράστια έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο γεμίζουν ασφυκτικά τα ταμεία της Ρωσίας, επιτρέποντας στον πρόεδρο Πούτιν να διαχειρίζεται με ευφυή τρόπο την επιστροφή της ρωσικής αρκούδας στη διεθνή σκηνή. Ωστόσο η σταδιακή μείωση των τιμών του πετρελαίου ανησυχεί τη Μόσχα, η οποία θα έβλεπε με καλό μάτι ενδεχόμενη μυστική συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία για τη δημιουργία άτυπου καρτέλ ΟΠΕΚ – Ρωσίας προκειμένου να διαμορφωθεί κατά το δοκούν ο ενεργειακός χάρτης, ενώ ήδη η Μόσχα επεξεργάζεται συμφωνία με το Κατάρ για τη δημιουργία καρτέλ φυσικού αερίου…. Η Μέση Ανατολή υπήρξε σταθερό σημείο πρόκλησης και στρατιωτικής αναμέτρησης. Το ερώτημα είναι αν και πώς θα εξελιχθεί σε σταθερό σημείο ειρήνης. Στην αντίθετη περίπτωση ο «σπεύδων» κόσμος θα υποστεί καθίζηση.
