Στην οδό της αρετής, της δημοκρατίας και των εκλογών πορεύεται το Ιράκ. Οι τελευταίες ημέρες δεν σφραγίστηκαν από κάποιο λουτρό αίματος με θύματα κυρίως αμάχους ή Ιρακινούς αστυνομικούς, συνήθως πολίτες που επιχειρούν να εξασφαλίσουν τον βιοπορισμό τους στα νέα σώματα ασφαλείας. Οι εκλογές πλησιάζουν και ο πρωθυπουργός Ιγιάντ Αλάουι δραστηριοποιείται εντόνως σε σουνιτικούς κύκλους, ο μεγάλος αγιατολάχ αλ Σιστάνι κατήρτισε λίστα υποψηφίων από όλο το σιιτικό φάσμα, τα δύο κουρδικά κόμματα, το Δημοκρατικό Κουρδικό Κόμμα του Μασούντ Μπαρζανί και το Πατριωτικό Μέτωπο του Κουρδιστάν του Τζαλάλ Ταλαμπανί κατεβαίνουν με κοινή λίστα Κούρδων υποψηφίων. Ενδιαμέσως γίνεται και λόγος για κάποιους μπααθιστές που «παρεισέφρησαν» στους κυβερνητικούς κύκλους. Επειδή το τελευταίο τριήμερο δεν υπήρξε, λοιπόν, κάποια εκατόμβη, η κυνική, λόγω καθημερινής τριβής με τα γεγονότα, δημοσιογραφική αξιολόγηση ήταν: «Τι έγινε στο Ιράκ; Μπα τίποτε, πέντε νεκροί μόνο».
Να είναι άραγε αυτός λόγος αναπτέρωσης του ηθικού όσων ταγμένων στον εκδημοκρατισμό της χώρας, που έμεινε 13 χρόνια αποκλεισμένη από τον κόσμο και υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν; Μακάρι η ανάπαυλα της αιματοχυσίας μετά τη Φαλούτζα να είναι όντως η αρχή του τέλους της σφαγής και της τεράστιας οδύνης των Ιρακινών, που θέλουν μεν να εκδημοκρατισθούν, αλλά πληρώνουν εξαιρετικά βαρύ τίμημα όχι μόνο στη δημοκρατία δυτικού τύπου, αλλά και σε «δημοκρατικά υποδόγματα» αυτόχθονων αιμοσταγών απελευθερωτών, αμφιλεγόμενης προέλευσης. Τι θα γίνει με τις αυτονομιστικές προσδοκίες των Κούρδων, με την αριθμητική υπεροχή των σιιτών, με τη δυσφορία των σουνιτών, με την εδαφική ακεραιότητα του Ιράκ, όλα αυτά παραπέμπονται στις μετεκλογικές ελληνικές καλένδες και στη σχεδόν μεταφυσική δύναμη της δημοκρατίας.
Προκειμένου περί σύγχρονης δημοκρατίας, οι μελαγχολικές αυτές σκέψεις για το Ιράκ παραπέμπουν σε μιαν ακόμη «διαστρέβλωση» του πολύτιμου αυτού αγαθού από κάποιους άλλους «απροπόνητους» στο είδος. Εάν οι επιπτώσεις και τα επακόλουθα δεν προδιαγράφονταν τόσο σκοτεινά, εάν τα κρυφά κίνητρα δεν ήταν τόσο κίβδηλα, η πολιτική κρίση στην Ουκρανία θα μπορούσε να είναι γραφική. H ωραία Γιούλια Τιμοσένκο με τις μεγάλες φιλοδοξίες και τη ροπή προς το εύκολο κέρδος, αυτή η πρώην πανίσχυρη πρώτη κυρία της ουκρανικής ενέργειας επί εποχής Μπόρις Γέλτσιν, «ακραιφνών μεταρρυθμιστών» και ολιγαρχών στη Ρωσία, διαρκώς αρνείται όλες τις συμβιβαστικές προτάσεις όσων προσπαθούν να δοθεί λύση στο μετεκλογικό αδιέξοδο. Μοιάζει, όμως, βγαλμένη από ουκρανικό θρύλο. Το κακό είναι ότι το σημερινό παραμύθι στην Ουκρανία δεν είναι τόσο ωραίο, ιδιαίτερα όταν αναλογίζεται κανείς τους χιλιάδες διαδηλωτές που φωνάζουν υπέρ της «γνήσιας δημοκρατίας», την ώρα που στις ρωσόφωνες περιοχές και τη Μαύρη Θάλασσα, στο Ντόνετσκ και την Οδησσό, τίθεται σοβαρά θέμα απόσχισης. «Μήπως και το Λβοφ, κοντά στα πολωνικά σύνορα, θελήσει να αποσχιστεί, εάν τελικώς δεν ανακηρυχθεί νικητής ο φιλοδυτικός κ. Γιούσενκο ή η ωραία Τιμοσένκο;», αναρωτιούνται ορισμένοι μάλλον ευφάνταστοι ή υπερβολικά ανήσυχοι μετά τις επικίνδυνες ακροβασίες διαφόρων, που οδηγούν τη χώρα στο τεντωμένο σχοινί του απολύτως διαστρεβλωμένου και επικίνδυνου εκδημοκρατισμού κατά παράφρασιν της δημοκρατίας δυτικού τύπου, αλλά συμφώνως προς την αρχέγονη έννοια της ληστρικότητας.
