O πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δεν αντιμετωπίζει άλλη αξιόλογη αντιπολίτευση στην προσπάθειά του να επανεκλεγεί για δεύτερη θητεία, εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό και το ρωσικό Σύνταγμα. Αυτές οι δυνάμεις, όμως, απειλούν την εκστρατεία του, όπως δείχνει να φοβάται και ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος. H μυστικοπάθεια του πρώην πράκτορα της KGB Πούτιν στο κυβερνητικό έργο προκάλεσε την αναβίωση της επιστήμης της Κρεμλινολογίας στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα. Εξετάζοντας το μυστηριώδη κυβερνητικό ανασχηματισμό λίγες ημέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές της 14ης Μαρτίου, ορισμένοι αναλυτές σε ΗΠΑ και Ρωσία κατέληξαν ότι ο πρόεδρος Πούτιν φοβάται την ίδια του τη σκιά.
Η αυταρχική εκστρατεία του Πούτιν αποξενώνει πολλούς ψηφοφόρους. Εάν η προσέλευση στις κάλπες δεν ξεπεράσει το 50%, το Σύνταγμα θεωρεί τις εκλογές άκυρες και υποχρεώνει τη διεξαγωγή τους εκ νέου, ενώ οι υποψήφιοι στις εκλογές της 14ης Μαρτίου δεν θα έχουν δικαίωμα να κατεβούν σε επαναληπτικές εκλογές.
Ουδείς αμφιβάλλει ότι ο πανούργος κατάσκοπος, τον οποίο διόρισε στην προεδρία ο πρόεδρος Γιέλτσιν το 2000, με κίνητρο την προστασία της ηγετικής ομάδας του από δικαστικές προσφυγές, θα ξεπεράσει σε ψήφους τους έξι νεόκοπους υποψηφίους που παρουσιάζονται στις εκλογές. O διαρκής και περίτεχνος περιορισμός των πολιτικών ελευθεριών και της ελευθεροτυπίας από τον Πούτιν, δεν επέτρεψε σε σοβαρότερους αντιπάλους να διεκδικήσουν την προεδρία.
Δυστυχώς, οι αυταρχικές πρωτοβουλίες του Πούτιν δεν τον κατέστησαν αντιπαθή στο ρωσικό κοινό. H επιλεκτική φυλάκιση και δίωξη μελών της πρώτης γενιάς των καπιταλιστών ολιγαρχών, που τυγχάνει να είναι στην πλειοψηφία τους Εβραίοι, προχωρεί με επιτυχία.
Η σκληρή, αλλά μάταια, ρητορική του για τον πόλεμο στην Τσετσενία, του εξασφαλίζει την υποστήριξη απογοητευμένης και οργισμένης μερίδας του πληθυσμού. «O Πούτιν κατήργησε συστηματικά κάθε μηχανισμό κρατικού ελέγχου. O αυταρχισμός του, όμως, παραμένει ελεγχόμενος», λέει ο Ανερς Ασλουντ, διευθυντής του Προγράμματος Υποτροφιών για τη Ρωσία Κάρνεγκι στην Ουάσιγκτον. Αλλοι μελετητές εκτιμούν ότι οι Μοσχοβίτες φοβούνται την επάνοδο των μαζικών παρακολουθήσεων τηλεφώνων.
Η άρχουσα τάξη, όμως, και όχι οι πολιτικοί αντιρρησίες βρίσκεται αυτήν τη φορά στο στόχαστρο των αρχών, ενώ το χρήμα και όχι η πολιτική είναι αυτό που προσελκύει σήμερα τους κατασκόπους. H τάση αυτή δεν είναι παρά ένα σύμπτωμα της εξάρτησης του Πούτιν από τους «Σιλόβικι», τη μικρή ομάδα συμβούλων ασφαλείας, στην οποία κυριαρχούν πρώην πράκτορες της KGB, πρόθυμοι να αντιπαρατεθούν με το μεγάλο κεφάλαιο της εποχής Γιέλτσιν.
Μέχρι τώρα, ο Πούτιν είχε πετύχει να εξισορροπήσει τον κλειστό και άπειρο κύκλο των «Σιλόβικι» με τα προερχόμενα από την ομάδα Γιέλτσιν στελέχη του Κρεμλίνου, που σήμερα παραγκωνίζονται διαρκώς. Οι επαφές των τελευταίων με την επιχειρηματική κοινότητα της Ρωσίας και ξένες κυβερνήσεις καθίστανται μειονεκτήματα σε ένα Κρεμλίνο, όπου η άποψη της Ουάσιγκτον, των Παρισίων και του Λονδίνου δεν ενδιαφέρει κανέναν. H αιφνιδιαστική απομάκρυνση του πρωθυπουργού Καζιάνοφ από τον Πούτιν και ο διορισμός του πολιτικά ανύπαρκτου Μιχαήλ Φραντκόφ στη θέση του, συνάδει με τις πολιτικές επιδιώξεις του πρόεδρου.
Οι επιλογές του Ρώσου προέδρου θα μπορούσαν να συγκριθούν με υποθετική απομάκρυνση του Ντικ Τσέινι από το ψηφοδέλτιο Μπους και την αντικατάστασή του με τον Ρόκουελ Σνέιμπελ ως υποψηφίου αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικανών. Ισως να μην γνωρίζετε ότι ο Σνέιμπελ εκπροσωπεί τις ΗΠΑ στη έδρα της E.E. στις Βρυξέλλες, θέση που κατείχε και ο Φραντκόφ για τη Ρωσία καθόλη τη διάρκεια του 2003. Οι ομοιότητες, όμως, σταματούν εδώ. O Σνέιμπελ υπήρξε επιτυχημένος πρέσβης και καλός επιχειρηματίας. O Φραντκόφ, όπως ίσως να φαντασθήκατε, δραστηριοποιήθηκε στο σοβιετικό διπλωματικό σώμα ως εμπορικός ακόλουθος, η συνηθισμένη «βιτρίνα» των κατασκόπων της ΚGΒ.
Τα πλεονεκτήματα του Φράντκοφ είναι ότι δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί πιθανός διάδοχος, ούτε και πολιτικό αντίβαρο του Πούτιν. H επιλογή του Φράντκοφ είναι τόσο περίεργη, που πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο Πούτιν προσπαθεί να αναζωογονήσει την αναιμική προεκλογική περίοδο εισάγοντας τον υποψήφιο – μυστήριο.
Η απάντηση είναι σίγουρα πιο απλή: η ερήμωση και η αποβιομηχάνιση της Ρωσίας συνεχίζεται. H ενσωμάτωση της χώρας στην παγκόσμια οικονομία παρεμποδίζεται από τους αυστηρούς κανόνες της E.E., που απαιτεί τετραπλασιασμό στις τιμές των ρωσικών ενεργειακών προϊόντων. H κυβέρνηση έχει πτωχεύσει και δεν συγκεντρώνει την εμπιστοσύνη του λαού. Ισως λοιπόν να μην είναι περίεργο που ο Πούτιν επέλεξε το ηθικό ανάλογο του Αόρατου Ανδρα για υπαρχηγό του.
