Πάει το Πάσχα, πέρασε και η Πρωτομαγιά, από αύριο τα μαθητούδια στα θρανία τους, και όπου να ‘ναι θα ‘ρθουν και οι τουρίστες, κι όποιος δεν με πιστεύει -Κυριακή γαρ του Θωμά, είναι σήμερα- ας δει τα σημάδια. O πόλεμος τέλειωσε στο Ιράκ, πάνε τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια, πάπαλα και οι εργατικές διεκδικήσεις της Πρωτομαγιάς, οι αδειούχοι του δημοσίου τομέα επιστρέφουν στις θέσεις τους και στη γραφειοκρατία τους, το καλοκαίρι, με το που μπήκε ο Μάης, πήρε την κουδούνα κι άρχισε να χτυπά προσκλητήριο. O καιρός έφτιαξε, οι ακρογιαλιές γέμισαν κόσμο, «η θάλασσα γίνεται καθρέφτης και πάλι», μαγνήτες τ’ αρχαία αξιοθέατα, ούτε ένα κρούσμα άτυπης πνευμονίας στην Ελλάδα μας, (χτυπάμε ξύλο!), στη δικαστική οδό οι αμφίπλευρες καταγγελίες διαπλοκής, στα εδώλιά τους οι 17Νοεμβρίτες, στην έδρα τους ο πρόεδρος κ. Μιχάλης Μαργαρίτης, οι εισαγγελείς, οι εφέτες, καιρός είναι να ασχοληθούμε και με τον τουρισμό. Οπως συμβαίνει και με τον εθελοντισμό -εκπληκτικός στον τηλεοπτικό μονόλογό του ο Μητσικώστας ως Alter Ego της Γιάννας στο ανάκλιντρο- που θέλουν κάποιο κίνητρο, όχι κατ’ ανάγκη χρηματικό, οι Ελληνες για να σπεύσουν να εγγραφούν, έτσι συμβαίνει και με τους τουρίστες. Αυτοί θέλουν αδιατάρακτες διακοπές, όχι απεργίες, όχι αλλαγές δρομολογίων, όχι ταλαιπωρία. Μόνο να τους αφήσουμε ήσυχους με τη θάλασσα, το κορίτσι ή το αγόρι τους, τις μεσογειακές νοστιμιές και φθηνές τιμές και με τη ρετσίνα, το ούζο, την ρακί. Δεν ζητάνε πολλά. Ζητάνε Κρήτη! Που την τραγούδησε ο Ομηρος «Κρήτη τις γαι εστι, μέσω ενί οίνοπι πόντω, καλή και πίειρα περίρρυτος», όπως την περιγράφει στην Οδύσσεια 19:172-174. Μαγεία ο καιρός, τοπίο και θάλασσα σε εναλλαγές ηρεμίας και αντρειοσύνης, όμορφες οι Κρητικές με τα μάτια κάρβουνο και τα σαρκώδη χείλη της «Παριζιάνας», λεβέντες και γυναικάδες (κι αυτό μετρά πολύ στις Βόρειες) οι Κρητικοί, και κουβαρντάδες (αυτό κι αν μετρά γενικώς!) Ωραία και οργανωμένα τα ξενοδοχεία, τα μεγάλα και τα μικρά, σαν οικογενειακές εστίες, μέσα σε κήπους ολάνθιστους όλα. Που θα πάνε οι ξένοι; Θα ‘ρθουν! Οσο για την ομορφιά της Κρήτης μας την θύμισε ένα εξαίρετο βιβλίο, που μας χάρισε Κρητικόπουλο, και τακτικός αναγνώστης, σε αγγλική έκδοση. Είναι το «Κρήτη», «Crete», της Judith Lange και της Μαρίας Στέφωση, από τις Εκδόσεις «Ιτανος» με πρόλογο της Judith Lange και εισαγωγή-σχόλιο στις φωτογραφίες από τον Δημήτρη Γαγτζή.
Περιμένοντας «πότε θα κάνει ξαστεριά» κι από τουριστικής άποψης, κάνουμε ένα τάμα στην Παναγιά, στο Μοναστήρι της Παλιανής, που χρονολογείται από το 688 μ.Χ., όπου σώζεται πάντα η Αγία Μυρτιά, ιερό δέντρο που λατρεύεται από τα αρχαία χρόνια σε όλο το Νησί. «Αυτό που μένει αναλλοίωτο στον χρόνο -γράφει ο Δημήτρης Γαγτζής- είναι η ανάγκη του ανθρώπου για ελπίδα». Οσο για την ομορφιά, στην Κρήτη είναι παντού, στο χθες, στο σήμερα, στο τοπίο, στους ανθρώπους, στην κρητική καρδιά…
