Υπάρχουν πτυχές της επίσκεψης του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν οι οποίες, παρ’ ότι αναφέρθηκαν, δεν αξιολογήθηκαν επαρκώς. Κατ’ αρχάς έγινε φανερό ότι η Ρωσία έχει συμφιλιωθεί με το νέο ρόλο της. Δείχνει να έχει αποδεχθεί τις ΗΠΑ ως μόνη υπερδύναμη, φαίνεται να μην κυριαρχείται από το άγχος του ρυθμιστή των διεθνών προβλημάτων και επιπλέον, έχει μεταφέρει το ενδιαφέρον της στο πεδίο της οικονομικής ανασυγκρότησης, ως βάση αναγέννησης της επιρροής της στον κόσμο.
Υπό το πρίσμα των παραπάνω, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία τα ανοίγματα στην ελληνική αγορά και δη στον ενεργειακό τομέα. Πετρέλαιο, αέριο και παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος αποτελούν ένα διασυνδεδεμένο σύνολο, το οποίο εμφανώς ενδιαφέρει τη ρωσική ηγεσία και, όπως όλα δείχνουν, αυτά «πούλησε» στην ελληνική πολιτική ηγεσία ο πρόεδρος Πούτιν. Προφανώς ο Ρώσος πρόεδρος βλέπει την Ελλάδα με ενδιαφέρον, καθ’ ότι είναι η πιο προηγμένη και σταθερή χώρα της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων, μετέχει στην Ευρωζώνη και μπορεί να αποτελέσει μια ισχυρή βάση για τη διείσδυση των ρωσικών συμφερόντων σε ευρύτερα σύνολα με σημαντικά περιθώρια ανάπτυξης.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η ελληνική κυβέρνηση έχει διαμορφώσει συγκεκριμένη στρατηγική για το ευρύτερο αυτό σύνολο. Θα αποδεχθεί, για παράδειγμα, η ελληνική κυβέρνηση μακροχρόνιες συμφωνίες προμήθειας πετρελαίου και αερίου που, πέραν της κάλυψης των καταναλωτικών αναγκών, θα την μετατρέπουν σε αποθεματική δύναμη; Και αν τούτο συμφωνηθεί, ποιος ο ρόλος των Ελληνικών Πετρελαίων και της ΔΕΠΑ; Θα μείνουν στο κράτος, θα αναζητήσουν στρατηγικούς εταίρους, θα συνδεθούν με ιδιωτικούς ομίλους, θα επιζητήσουν συμμαχίες στην Ευρώπη, θα επιδιώξουν άραγε την επέκτασή τους στην ευρύτερη γεωγραφική ζώνη των Βαλκανίων και της Μεσογείου; Θα διασυνδεθεί με όλα τα παραπάνω η ηλεκτροπαραγωγή και ποιος θα είναι ο ρόλος της ΔΕΗ; Πόσες νέες ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες θα ιδρυθούν και έχουν άραγε διερευνηθεί οι πιθανές ευκαιρίες να μετεξελιχθεί η Ελλάδα σε ενεργειακό κόμβο, ικανό να καλύψει π.χ. τις ανάγκες της Βουλγαρίας, που σε λίγο θα πρέπει να κλείσει το επικίνδυνο Κοζλοντούι; Θα αξιοποιηθεί η φθηνή πρώτη ύλη του λιγνίτη, που επιτρέπει στη ΔΕΗ να παράγει απείρως φθηνότερο ρεύμα από τη γειτονική Ιταλία;
Είναι όλα τούτα αφανή μεν αλλά κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία ξεπερνούν τα κοσμικά και τα επίσημα της επίσκεψης Πούτιν. Και για την ώρα, δεν έχουν απάντηση.
