Στον ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνο Καραμανλή αποδίδεται η φράση «η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, είναι αποστολή». Οσοι αντιλαμβάνονται κάπως έτσι την παρουσία τους στη δημόσια ζωή δεν χρειάζεται να το διακηρύττουν – προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται.
Για παράδειγμα, αρκεί να ξέρει κανείς για τον Σταύρο Μπένο ότι δεν έχει σπίτι στην Καλαμάτα, για να συνειδητοποιήσει πόσο ανιδιοτελής υπήρξε στη διαδρομή του. Ο εμβληματικός δήμαρχος, που μεταμόρφωσε την πόλη μετά τον φονικό σεισμό του 1986, νοικιάζει ένα ταπεινό διαμέρισμα γιατί του αρκεί να βλέπει το παραλιακό μέτωπο για να αισθάνεται ευτυχισμένος εκεί, όπως λέει συχνά.
Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα πολιτικών που ασκούν τα καθήκοντά τους με αφοσίωση και αίσθημα ευθύνης, δίνοντας στην πολιτική το νόημα της θυσίας και της προσφοράς. Εν ενεργεία υπουργός, αδιαλείπτως από το 2019, δεν έχει κάνει διακοπές περισσότερο από τρεις συνεχόμενες ημέρες σε απόσταση δύο ωρών από την Αθήνα, όχι επειδή του ζητήθηκε, αλλά επειδή το θεωρεί αυτονόητο.
Είναι εξαιρέσεις σε έναν θλιβερό κανόνα απόλαυσης των κοινοβουλευτικών προνομίων και της εξουσίας, προτεραιότητας στην ψηφοθηρία και στη συναλλακτική σχέση με τους πολίτες, εκμετάλλευσης κάθε δυνατότητας επιρροής στο κράτος.
Κάποιοι βουλευτές θυμώνουν με τους απρόσεκτους συναδέλφους τους που το παράκαναν, άλλοι πικραίνονται διότι ποινικοποιείται το ρουσφέτι, το οποίο θεωρούν διακομματικό και αναπόφευκτο.
Ανάμεσα στο απλό, την ανάθεση στον αστυνομικό που συνοδεύει τον βουλευτή να κάνει τα ψώνια της οικογένειας, και στο βαρύτερο, να ζητείται παράνομη πράξη από διοικητή οργανισμού προς όφελος ημετέρου, ο συνδετικός κρίκος είναι η αντιμετώπιση της πολιτικής σαν επαγγελματική ευκαιρία για διευκολύνσεις, ακόμη και για πλουτισμό.
Κάθε σκάνδαλο αποτυπώνεται στη συλλογική συνείδηση με μια εικόνα, μια φράση, ένα πρόσωπο που το χαρακτηρίζει. Στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ ξεχωρίζει μία λέξη, το «χεράτα», που φέρεται να είπε ο πρώην γραμματέας της Ν.Δ. Κ. Σκρέκας στον πρόεδρο του οργανισμού για να περιγράψει μια απάτη. Γιατί τα περικλείει όλα: μαγκιά, διαταγή, μεθόδευση, λαϊκότητα, έλλειψη δισταγμού, βεβαιότητα ατιμωρησίας και την ευφορία της παράκαμψης για την επίτευξη του στόχου.
Από συζητήσεις με βουλευτές της Ν.Δ. αυτές τις μέρες δεν προκύπτει αίσθημα ντροπής. Κάποιοι θυμώνουν με τους απρόσεκτους συναδέλφους τους που το παράκαναν, άλλοι πικραίνονται διότι ποινικοποιείται το ρουσφέτι, το οποίο θεωρούν διακομματικό και αναπόφευκτο, ορισμένοι καταφεύγουν σε θεωρίες συνωμοσίας συνδέοντας την Ευρωπαία εισαγγελέα με οργανωμένα συμφέροντα, όλοι ανησυχούν για τους σκελετούς που μπορεί να βγουν από το ντουλάπι όταν φτάσουν στη Βουλή οι επόμενες δικογραφίες.
Μέχρι τότε θα έχουν συμβεί πολλά, μπορεί ακόμη και εκλογές, αλλά σίγουρα δεν θα έχει περιοριστεί το φαινόμενο των πονηρών πολιτευτών που δελεάζουν τους πελάτες-ψηφοφόρους με υποσχέσεις για χεράτες δουλειές με τσουβαλάτα αποτελέσματα, αφού οδηγούν στο ίδιο σακί τα πολλά ξερά με τα λίγα χλωρά.
