Είναι κομμάτι προσβλητική η φιλολογία περί των «διαχρονικών παθογενειών του κράτους». Προσβλητική, με αναφορά όσα ζήσαμε, όσα υποστήκαμε, όσα υποφέραμε, διότι δεν έχει περάσει ούτε μία δεκαετία από τότε που βγήκαμε από τα μνημόνια. Δεν άλλαξε καν η γενιά, δεν πέρασαν ούτε σαράντα ούτε πενήντα χρόνια, για να σβήσουν οι μνήμες. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η πρώτη που ευτύχησε να κυβερνήσει έπειτα από μια κρίση η οποία σημάδεψε την Ελλάδα.
Δεν μάθαμε ότι το πελατειακό κράτος, ακόμη και αν δεν αποσκοπεί στον απευθείας πλουτισμό των πολιτικών, κόβει τα πόδια της οικονομίας. Τα «φορετά» και τα «χεράτα» του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι λεφτά που μπορεί να φέρνουν ψήφους σε κάποιους, αλλά δεν φέρνουν ευημερία σε όλους.
Αντιθέτως, στερεί πόρους από πραγματικές αναπτυξιακές πρωτοβουλίες. Οι «πολιτικές παρεμβάσεις» στη διοίκηση, που με τόση θέρμη θέλει ο νεοφώτιστος στη Ν.Δ. Ανδρέας Λοβέρδος –«είναι δυνατόν να απαγορευθεί σε εν ενεργεία βουλευτή η επικοινωνία με τη διοίκηση;» (Action24, 2.4.2026)– δεν είναι ίδιον του σύγχρονου κράτους, ανάγονται στην τουρκοκρατία – άντε, στην Ελλάδα πριν από το 2009. Είναι μακριά όμως από τον ευρωπαϊκό κανόνα.
Ενας καλός φίλος, από εκείνους οι οποίοι προσπάθησαν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά την πρώτη περίοδο της κρίσης, διηγείτο την εξής ιστορία, που αποτύπωσε στο χαρτί ο Παύλος Τσίμας: «Ο πρωθυπουργός της Σουηδίας κάλεσε κάποτε στο γραφείο του τον διευθύνοντα σύμβουλο της Trafikverket – είναι ο δημόσιος Σουηδικός Οργανισμός Συγκοινωνιών, αρμόδιος για τις υποδομές των σιδηροδρομικών, αεροπορικών, θαλάσσιων και οδικών μεταφορών στη χώρα. Με σκανδιναβική ευγένεια και διακριτικότητα, προφανώς, εξέφρασε την επιθυμία να δημιουργηθεί μια σιδηροδρομική σύνδεση με κάποιον προορισμό της ιδιαίτερης πατρίδας του. “Ως τι μου το ζητάτε;” απάντησε ο επικεφαλής της Αρχής. “Αν μου το ζητάτε ως πρωθυπουργός, είμαι υποχρεωμένος να σας καταγγείλω για ανάρμοστη παρέμβαση στη λειτουργία ενός ανεξάρτητου οργανισμού. Αν πάλι μου το ζητάτε ως ενδιαφερόμενος πολίτης, ακούω το αίτημά σας με σεβασμό. Αλλά για να ασχοληθώ μαζί του, φροντίστε να συγκεντρώσετε αρκετές υπογραφές συμπολιτών σας, ώστε το αίτημα να έχει υπόσταση”» («Τα Νέα», 24.5.2025).
Στον Ουίνστον Τσώρτσιλ αποδίδεται η φράση «ποτέ μην αφήνεις μια καλή κρίση να πάει χαμένη». Πρόβλημα είναι και ο πρώτος πληθυντικός του κλισέ «δεν μάθαμε από την κρίση». Αν δεν έμαθε ο μπαρμπα-Μήτσος από τις Σέρρες, είναι μικρό το κακό. Μπορεί να επιδιώξει την αθέμιτη συναλλαγή, το πανωγράψιμο στην παραγωγή, τα «φορετά» και τα «χεράτα» του ΟΠΕΚΕΠΕ, την «επιστροφή στην κανονικότητα».
Δεν έχει, όμως, την εξουσία να τα υλοποιήσει. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι δεν έμαθαν οι πολιτικοί, αυτοί τους οποίους ο μπαρμπα-Μήτσος μούντζωνε την περασμένη δεκαετία. Μία από τις αποστολές ενός πολιτικού είναι να υπενθυμίζει διαρκώς πώς φτάσαμε στην κρίση, να διαπαιδαγωγεί τους μπαρμπάδες της επικράτειας.
Ο μιθριδατισμός στο ρουσφέτι δεν φαίνεται μόνο από τη θεωρητικοποίησή του, που επιχειρεί ο Ανδρέας Λοβέρδος, υπό το πρόσχημα της «επικοινωνίας με τη διοίκηση».
Φαίνεται και στον διαχωρισμό των υποθέσεων που κάνει η κυβέρνηση, από την εκ προοιμίου ποινική αξιολόγησή τους που έκανε ο υπουργός Υγείας Αδωνις Γεωργιάδης σε «εμφανώς γελοίες», αλλά και κάποιες «πιο σοβαρές» (Action24, 3.4.2026).
Να το ξαναπούμε: Δουλειά των βουλευτών δεν είναι να μεταφέρουν στη διοίκηση τα «δίκαια αιτήματα» των ψηφοφόρων τους. Κατ’ αρχήν, δεν ξέρουν αν είναι δίκαια, ούτε έχουν τους μηχανισμούς για να τα αξιολογήσουν. Αν κάποιος βουλευτής διαισθάνεται το δίκαιο, οφείλει να αναδείξει το αίτημα στη Βουλή, έτσι ώστε το πρόβλημα να λυθεί για όλους και όχι μόνο για τον συγκεκριμένο ψηφοφόρο του.
