Οπηκτός θόρυβος για το κυκλοφοριακό μέλλον της Βασιλίσσης Ολγας δεν είναι μόνο αποπροσανατολιστικός αλλά και αντιπαραγωγικός. Η ανάπλαση του ήσυχου αυτού δρόμου ανάμεσα στο Ζάππειο και το Ολυμπιείο ολοκληρώνει τη σημαντικότερη πολεοδομική παρέμβαση στο κέντρο της Αθήνας εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα: το έργο της ενοποίησης των αρχαιολογικών χώρων από τον Κεραμεικό μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο.
Οι εκτεταμένες πεζοδρομήσεις οδικών αξόνων που κάποτε βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της κυκλοφοριακής υποδομής της πόλης (Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Αποστόλου Παύλου, Ερμού) συγκρότησαν μια μοναδική περιπατητική διαδρομή με σημείο αναφοράς τον Ιερό Βράχο. Σε αυτό το σημείο να θυμηθούμε ότι το έργο μπήκε στις ράγες υπό την πίεση της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 – ναι, αυτών που μας «κατέστρεψαν», σύμφωνα με ένα από τα πιο διαδεδομένα fake news της Μεταπολίτευσης.
Η παράδοση της «νέας» Βασιλίσσης Ολγας, ανεξαρτήτως της τελικής ρύθμισης για το ποιοι θα επιτρέπεται να τη χρησιμοποιούν και ποιοι όχι, εγείρει δύο ξεχωριστά ζητήματα: πρώτον, τι κάνουμε με την υπάρχουσα υποδομή της Ενοποίησης και δεύτερον, τι μαθήματα πήραμε από το σημαντικό αυτό πολεοδομικό και αρχιτεκτονικό «πείραμα» και πώς θα καταφέρουμε να πολλαπλασιάσουμε στο μέλλον τα ευεργήματά του σε περιοχές με παρόμοια χαρακτηριστικά.
Η σημαντικότερη πολεοδομική παρέμβαση των τελευταίων 50 ετών ολοκληρώνεται. Υπάρχουν, όμως, πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν.
Οι δημοφιλείς πεζόδρομοι της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και Αποστόλου Παύλου μετρούν σχεδόν ένα τέταρτο αιώνα ζωής και είναι φυσικό να παρουσιάζουν θέματα συντήρησης. Η προγραμματισμένη ανανέωση του φωτισμού με βάση μελέτη της Ελευθερίας Ντεκώ θα δώσει το σωστό μήνυμα αλλά δεν αρκεί. Μια κατηγορία από μόνη της αποτελεί η διαχείριση της Αποστόλου Παύλου, κυρίως, στο ύψος του Θησείου, δεν κολακεύει κανέναν. Η ανεξέλεγκτη παρουσία τραπεζοκαθισμάτων και ο υπερβολικός αριθμός μικροπωλητών αλλοιώνουν το πνεύμα της αρχικής παρέμβασης.
Κι ερχόμαστε στα απείρως σοβαρότερα. Στα μετόπισθεν της Βασιλίσσης Ολγας δεν απλώνεται μόνο ο αρχαιολογικός χώρος του Ολυμπιείου, αλλά και ό,τι έχει απομείνει από το καθημαγμένο παριλίσιο τοπίο ανάμεσα σε αθλητικές εγκαταστάσεις, ένα εγκαταλελειμμένο κολυμβητήριο που θεωρητικά θα ανακατασκευαστεί κάποια στιγμή και το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής. Πλούσια βλάστηση, τα ίχνη του Ιλισού, όλα είναι εκεί και αναμένουν τα φωτισμένα μυαλά που θα πουν «ώς εδώ» και θα γυρίσουν τον διακόπτη. Είναι ντροπή αυτός ο ιερός χώρος να έχει μεταβληθεί σε άτυπο χώρο στάθμευσης χωρίς τις στοιχειώδεις οδεύσεις για πεζούς, ιθαγενείς και μη. Και στην άλλη άκρη της πόλης, υπάρχει η εκκρεμότητα της σύνδεσης του Κεραμεικού με την Ακαδημία Πλάτωνος.
Ας ευχηθούμε η νέα όψη της Βασιλίσσης Ολγας να είναι μία αρχή και όχι το τέλος του ταξιδιού.
