«Αν ήταν στο χέρι μου, θα πήγαινα για το πετρέλαιο. Θα βγάζαμε λεφτά και θα φρόντιζα τους ανθρώπους του Ιράν πολύ καλύτερα απ’ ό,τι τους έχουν μεταχειριστεί. Δυστυχώς όμως, οι Αμερικανοί θέλουν να μας δουν να γυρίζουμε πίσω. Είμαι πολύ καλός σε αυτά, τα καταλαβαίνω. Θυμηθείτε όμως ότι οι πόλεμοι συνήθως κρατούν χρόνια. Εμείς είμαστε εκεί μόλις 34 μέρες κι έχουμε καταστρέψει μια ισχυρή χώρα».
Οι δηλώσεις του προέδρου των ΗΠΑ, λίγες ώρες πριν από τη λήξη του τελεσιγράφου που οδήγησε στην εύθραυστη εκεχειρία με το Ιράν, φανέρωσαν ότι δύο πράγματα λειτούργησαν σε αυτήν τη φάση των εξελίξεων: οι πιέσεις του MAGA σε συνδυασμό με τις οικονομικές επιπλοκές από τον ιρανικό αποκλεισμό στα Στενά του Ορμούζ. Ηταν εξαρχής οι βασικοί λόγοι, υπό την προϋπόθεση της στοιχειώδους λογικής, για τους οποίους δεν μπορούσε να τραβήξει πολύ ακόμη η επιχείρηση στο Ιράν. Ασφαλώς, εκεχειρία δεν σημαίνει ειρήνη. Ούτε όμως και πόλεμος.
Οι δύο πλευρές προσπαθούν τώρα να αποφύγουν τα χειρότερα. Οι ΗΠΑ το κόστος μιας παρατεταμένης εκστρατείας και το Ιράν μια ανείπωτη καταστροφή των υποδομών του. Με εξαίρεση το Ισραήλ. «Η δουλειά είναι ημιτελής. Εάν οι Ιρανοί ανοίξουν το Ορμούζ άνευ όρων και δεν υπάρξει αμερικανική δέσμευση για τον τερματισμό του πολέμου, αυτό θα ήταν ένα βήμα μπροστά. Το καθεστώς έδειξε ότι αντιλαμβάνεται ως πραγματική την απειλή για καταστροφή των πολιτικών και ενεργειακών εγκαταστάσεων του Ιράν. Κι έτσι, αποθαρρύνεται. Εάν όμως μείνει η Τεχεράνη με 60% εμπλουτισμένο ουράνιο και αρθούν οι κυρώσεις εις βάρος της, τότε θα πρόκειται για στρατηγικό και ιστορικό όνειδος», μου έλεγε χθες βετεράνος διπλωμάτης με έδρα το Τελ Αβίβ.
Αυτή τη στιγμή, το Ιράν έχει αποδυναμωθεί καταλυτικά σε στρατιωτικούς όρους, παρότι είναι ακόμη σε θέση να προκαλεί ζημιά – ένας πύραυλος αρκεί για να απειλεί ευαίσθητα σημεία όπως οι ενεργειακές εγκαταστάσεις και οι θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές.
Το πυρηνικό ζήτημα παραμένει ανοιχτό, ωστόσο δύσκολα θα έχει αίσιο τέλος για την Τεχεράνη· «οτιδήποτε άλλο έχει το ρίσκο να καταστρέψει πλέον την αξιοπιστία των ΗΠΑ», λένε στην Ουάσιγκτον. Η δυνατότητα να παρεμποδίζει τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ ήταν στην πράξη το μοναδικό «χαρτί» που είχε το καθεστώς στα χέρια του. Ηταν επομένως λογικό να το τραβήξει. Ασφαλώς και το γνώριζε ο Τραμπ, ο οποίος επέλεξε να επωμιστεί το κόστος, πατώντας το κουμπί σε ένα παιχνίδι με τον χρόνο. Εστω την ύστατη στιγμή, έδειξε ότι δεν είναι «θεοπάλαβος»· λέξη που είθισται να χρησιμοποιεί όταν συνομιλεί με δημοσιογράφους που δεν είναι της αρεσκείας του.
